مطلب اوّل در نذر كردن و عهد نمودن و در آن دو فصل است : فصل اوّل در بيان شروط نذر بدان‌كه نذر آن است كه شخصى ، فعلى يا ترك فعلى را جهت شكر نعمت يا دفع بلا يا زجر نفس بر خود لازم سازد . و هشت شرط به نذر متعلّق است : شرط اوّل آنكه : صيغه را به لفظ بگويد [ 1 ] مثل آنكه : « للَّه عليّ إن رزقنِي اللَّهُ ولدًا أوْ مالًا أو شفاني من مرضي أو ان تركتُ الصلاةَ أو زنيت أن اؤدّي عشرة مثاقيل ذهب » يعنى خداى راست برمن كه اگر مرا فرزندى يا مالى ارزانى دارد يا از مرض شفا دهد يا اگر نماز نكنم يا زنا كنم ده مثقال طلا تصدّق كنم . و اگر مطلق گويد : « خداى راست بر من ده مثقال طلا » بىآنكه جهت شكرى يا دفع بلائى يا زجر نفسى باشد ، ميانهء مجتهدين در اين خلاف است . اصحّ آن است كه صحيح است .

--> [ 1 ] - هرچند به غير عربى باشد و هر قومى به لغت خود باشد . ( دهكردى ) * بعيد نيست انعقاد آن به غير عربى بالنسبه به قادر بر عربى ، هرچند احوط به عربى خواندن است ، و امّا بالنسبه به عاجز از عربى و از تعلّم آن جواز آن به غير عربى اشكال ندارد ، چنانچه هرگاه قادر بر عربى صيغه را به تركى يا به فارسى بخواند احوط آن است كه تخلّف نكند ، بلكه هرگاه تخلّف كند كفّاره بر او لازم مىشود بنابر احوط . ( نخجوانى ) * هرچند به غير عربى باشد بنابر اقوى . ( يزدى )