« اللَّهُمّ اجْعَلْهُ عِلْمًا نافِعًا وَرِزقًا واسِعًا وَشِفآءً مِنْ كُلِّ داءٍ وَسُقْمٍ » . و بعد از آن متوجّه ما بين صفا و مروه شود . مقصد سوم در بيان سعى ما بين صفا و مروه و مقدّمات و شروط آن بدان‌كه آنچه تعلّق به سعىِ صفا و مروه دارد هجده امر است : ده امر واجب ، و هشت امر سنّت . امّا ده امر واجب : اوّل : نيّت سعى است به اين طريق كه : سعى مىكنم ميان صفا و مروه ، هفت شوط در عمرهء تمتّع از براى آنكه واجب [ 1 ] است تقرّب [ 2 ] به خدا . دوم آنكه : در وقت نيّت [ 3 ] پاشنهء پاىِ او به زينهء « 1 » اوّل از صفا چسبيده باشد . سوم : مقارن ساختن نيّت به ابتداىِ رفتن به جانب مروه . چهارم : استدامت حكمى ، يعنى قصد امرى كه منافى نيّت است نكند . پنجم آنكه : از راه متعارف ما بين صفا و مروه رود [ 4 ] نه از راه مسجدالحرام [ 5 ] و غيرآن [ 6 ] . ششم آنكه : سعى از هفت شوط كمتر يا بيشتر نباشد .

--> [ 1 ] نيّت وجوب احوط است . ( كوهكمره‌اى ) [ 2 ] قصد قربت كافى است . ( تويسركانى ) [ 3 ] بنابر احتياط . ( مازندرانى ) [ 4 ] و بايد رفتن و برگشتن به نحو متعارف باشد ، پس هرگاه به نحو قهقرى باشد كافى نيست ، بلى گاهى نظركردن به يمين ويسار و پشت سر ضرر ندارد . ( كوهمكره‌اى - نخجوانى ، يزدى ) [ 5 ] و اين اقرب است خصوصاً در سه شوط اخير . ( خراسانى ، مازندرانى ) [ 6 ] مثل سوق اللّيل . ( نخجوانى ، يزدى ) * اين قول اقوى است ، هرچند اوّل احوط است . ( نخجوانى ، يزدى ) ( 1 ) پِلّه .