هفتم : موالات ، يعنى هرهفت شوط از پى هم باشد ، به‌طريقى كه در طواف مذكور شد . و بعضى از مجتهدين [ 1 ] برآنند كه موالات شرط نيست « 1 » . هشتم : جميع مسافت ما بين صفا و مروه را قطع كند و چيزى در ميان نگذارد ، پس چون از صفا به مروه رسد چنان كند كه سر انگشتان پا به زينهء « 2 » اوّل مروه برسد ، و چون خواهد كه از مروه به صفا رود پاشنهء پا را به زينهء اوّل مروه مُلْصَق سازد ، پس به جانب صفا رود . و اين قاعده را منظور دارد تا هفت شوط را به اتمام رساند . نهم آنكه : اگر [ 2 ] طواف به روز كرده باشد سعى را به روز ديگر تأخير [ 3 ] نكند بلكه شب بجاآورد ، و اگر شب طواف كرده سعى را در آن شب بجاآورد . و بعضى از مجتهدين تأخير به روز ديگر را جايز داشته‌اند « 3 » . ) دهم آنكه : سعى بعد از طواف واقع شود ، پس اگر قبل از طواف به فعل آوَرَد سعى باطل خواهد بود [ 4 ] . امّا آن هشت امرى كه در سعى سنّت است : اوّل آنكه : چون از مسجدالحرام به جهت سعى بيرون رود بايد از در [ 5 ] صفا بيرون

--> [ 1 ] قول اوّل احوط است . ( تويسركانى ) [ 2 ] براى اين شرط وجهى نيافتيم . ( مازندرانى ) [ 3 ] عدم جواز تأخير معلوم نيست . ( خراسانى ) [ 4 ] اگر عمداً و اختياراً چنين نمايد و امّا تقديم سعى بر طواف نسياناً و بالضرورة باشد صحيح است . ( خراسانى ، مازندرانى ) * و فرق نيست در بطلان ما بين عمد و سهو على الاظهر ، بلى از جهت ضرورت يا خوف حيض بوده باشد ضرر ندارد . ( نخجوانى ) * مگر آنكه سهواً باشد يا از جهت ضرورت يا خوف حيض ، لكن در صورت سهو احوط اعاده است . ( يزدى ) [ 5 ] و آن در محاذى حجر الاسود است . ( خراسانى ، مازندرانى ) ( 1 ) علّامهء حلّى ، تذكرة 8 : 138 ومنتهى 10 : 423 . ( 2 ) پِلّه . ( 3 ) محقّق حلّى ، شرائع 1 : 270 .