دوم : مباشرت با حلال خود كردن در شب اوّل ماه رمضان . سوم : افطار كردن به شيرينى . چهارم : تعجيل افطار قبل از نماز ، اگر انتظار او كشند كه با او افطار كنند . پنجم : سحور خوردن ، و هرچند به طلوع فجر نزديك‌تر باشد ثواب بيشتر است . ششم : خواندن اين‌دعانزد افطار : « اللَّهُم‌َّلَك‌َصُمْنا وَعَلىرِزْقِكَ افْطَرْنا فَتَقَبَّلْهُ مِنَّا ذَهَبَ الظَّمآءُ وَابْتَلَّتِ الْعُرُوْقُ وَبَقِي الْاجْرُ ، اللَّهُمَّ تَقَبَّلْهُ مِنَّا وَاعِنَّا عَلَيْهِ وَسَلِّمْنا فيْهِ وَتَسَلَّمْهُ مِنَّا » . هفتم : خواندن دعاهايى كه در روزها و شبهاى ماه رمضان مقرّر است . هشتم : گزاردن هزار ركعت نماز به‌طريقى كه در باب نماز مذكور شد « 1 » . نهم : خواندن سورهء روم و عنكبوت در شب بيست و سوم . دهم : غسل كردن در هرشبى كه طاق [ 1 ] است ، مثل شب سيم و پانزدهم و بيست و يكم . امّا در شب بيست و سوم دو غسل سنّت است : يكى در اوّل شب و يكى در آخر شب ، چنان‌كه در بحث طهارت مذكور شد . يازدهم : آنكه در اين ماه تخفيف نمايد برغلام و كنيز خود در خدمت ، يعنى خدمت دشوار ايشان را نفرمايد . دوازدهم : وداع ماه رمضان در روز آخر ماه خواندن . فصل چهارم در ذكر آنچه روزه‌دار را به فعل درآوردن آن مكروه است و آن يازده امر است : اوّل : شعر خواندن [ 2 ] اگرچه مدح حضرات مقدّسات عليهم السلام [ 3 ] باشد .

--> [ 1 ] - بلكه در هرشبى از شبهاى دههء آخر آن نيز سنّت است ، هرچند طاق هم‌نباشد . ( كوهكمره‌اى ) [ 2 ] ثابت نيست . ( مازندرانى ، نخجوانى ) [ 3 ] كراهات خواندن شعر در مدح حضرات مقدّسات محلّ تأمّل است . ( خراسانى ) ( 1 ) رجوع شود به صفحهء 197 .