لازم است ، امّا كفّاره [ 1 ] لازم نيست . و بدان‌كه اگر شخصى نيّت روزه واجبى را فراموش كند و قبل از پيشين « 1 » به ياد او آيد و آن وقت نيّت كند ، روزهء او صحيح است [ 2 ] و در روزهء سنّتى هروقت به‌خاطر رسد اگر نيّت كند ثواب روزهء آن روز را دارد اگرچه پيش از شام به يك لحظه نيّت كند . فصل دوم در ذكر جماعتى كه روزهء ايشان صحيح نيست و آنها دو طايفه‌اند : اوّل : شخصى كه از روزه داشتن به‌واسطهء پيرى مشقّت [ 3 ] عظيم يابد ، پس عوض هرروز يك مدّ گندم يا مانند آن تصدّق نمايد . دوم : شخصى كه تشنگى بر او غالب باشد و مشقّت عظيم از روزه داشتن كشد او نيز عوض هرروز يك مدّ گندم يا مثل آن تصدّق نمايد ، و هروقت كه عذر او [ 4 ] بر طرف شود قضا كند [ 5 ] . سوم : زنى كه حامله باشد و گمان [ 6 ] آن داشته باشد كه از روزه داشتن به او يا به حمل او ضرر مىرسد ، حكم او حكم صاحب تشنگى است [ 7 ] .

--> [ 1 ] ترك نكند دادن كفّاره را . ( خراسانى ، مازندرانى ) [ 2 ] بلكه در روزهء واجب موسّع جايز است تأخير نيّت اختياراً تا پيش از زوال و در مستحبّ تاپيش از غروب . ( يزدى ) [ 3 ] با نبودن ضررى كه شرعاً رعايت آن لازم است ، صحيح نبودن معلوم نيست در اين جماعت‌و جماعت دوم . ( صدر ) [ 4 ] در ميان دو رمضان و حكم به قضاء احوط است . ( مازندرانى ) [ 5 ] بنابر احوط اگرچه اقوى وجوب است . ( خراسانى ) [ 6 ] ظنّ يا خوف داشته باشد . ( دهكردى ) [ 7 ] و لكن بر او لازم است قضاء . ( خراسانى ) ( 1 ) ظهر .