چهارم : تعيين آنكه از ماه رمضان [ 1 ] است يا نذر يا كفّاره . پنجم : تعيين [ 2 ] آنكه ادا است يا [ 3 ] قضا . و بعضى [ 4 ] برآنند كه در روزهء ماه رمضان نيّت ادا لازم نيست « 1 » . ششم : استدامت حكمى ، يعنى دراثناىروز قصد فعلىنكندكه روزه‌را باطل‌مىكند ، مثل : خوردن و آشاميدن و جماع كردن و مانند آن ، پس اگر شخصى در اثناى روزه قصد چنين فعلى [ 5 ] كند گناهكار است اگرچه آن را به‌فعل نياورد . و ميانهء مجتهدين خلاف است كه آيا به مجرّد اين قصد روزه باطل مىشود يا نه و بر تقدير بطلان آيا همين قضا لازم‌است يا كفّاره نيز لازم مىشود و در اين نيز خلاف است . و اصحّ آن است كه [ 6 ] قضا

--> ندب و هم قصد اداء و قضاء و غيرهما از اوصاف مأمور به معتبر است ، در صورتى كه تعيين مأمور به متوقّف باشد به قصد صفتى كه ممّيز باشد و معيّن مأمور به باشد . ( دهكردى ) * نيت وجوب و استحباب لازم نيست ، مگر آن كه تعيين موقوف به يكى از اين دو امر باشد . ( كوهكمره‌اى ) * نيت وجوب و استحباب در صورتى كه موقوف عليه تعيين نباشد واجب نيست و همچنين است ساير عبادات و همچنين است نيّت اداء و قضاء كه و اجب نيست مگر آنكه موقوف عليه تعيين باشد . ( يزدى ) [ 1 ] در ماه رمضان قصد اين كه روزهء رمضان است لازم نيست . ( مازندرانى ) [ 2 ] تعيين اين لازم نيست ، اگرچه احوط است . ( خراسانى ) [ 3 ] وجوب نيّت اداء يا قضاء لزومى ندارد . ( تويسركانى ) [ 4 ] چنين است كه بعضى فرموده‌اند . ( كوهكمره‌اى ، مازندرانى ) [ 5 ] حرمت قصد چنين فعلى مشكل است و احوط ترك است و همچنين وجوب قضا به مجرّداين قصد احوط است . ( تويسركانى ) [ 6 ] فرق است در ميان قصد افطار و قصد مفطر و مبطل ، پس اگر از روى عمد و عصيان قصدافطار نمايد و بر اين حال تا غروب باقى و مستمرّ بماند روزه‌اش باطل ، قضاء و كفّاره هر دو بر او واجب مىشود . ، و اگر قصد مفطر يا مبطل نمايد پس تا مفطرى به عمل نياورده روزهء او صحيح است ، نه قضاء واجب است و نه كفّاره ، هرچند گنهكار است . ( كوهكمره‌اى ) ( 1 ) سيّد مرتضى ، رسائل 3 : 53 . محقّق حلّى ، معتبر 2 : 644 . فاضل مقداد ، تنقيح 1 : 348 .