اگر آن آب قيمت داشته باشد قيمت آن را به صاحبش برساند . و اگر داند كه آب غصبى است امّا نداند كه وضو به آب غصبى جايز نيست و به آن آب وضو سازد آن وضو باطل است [ 1 ] . پنجم : مىبايد كه اعضاى وضو پاك باشد [ 2 ] پيش از وضو ساختن پس اگر دست مثلًا نجس باشد يك شستن از براى ازالهء نجاست و وضو كافى نيست ، بلكه اوّل ازالهء نجاست بايد كرد و بعد از آن به جهت وضو بايد شست . ششم : نيّت وضو است و نيّت چنين كند كه : وضوى واجب [ 3 ] مىسازم از براى مباح بودن نماز تقرّب به خدا [ 4 ] و اگر به جاى « مباح بودن نماز » رفع حدث گويد هم درست است . و اين نيّت را به هر زبانى [ 5 ] كه بگويد درست است ، و اگر به زبان نياورد و اين معنى را در دل بگذارند وضو صحيح است . هفتم : مقارن داشتن نيّت [ 6 ] است به ابتداى شستن رُو .

--> [ 1 ] در صورتى كه در ندانستن معذور نباشد . ( خراسانى ) * جهل به حكم با قصور مثل جهل به موضوع است در صحت وضوء . ( دهكردى ) [ 2 ] پاك بودن اعضاى وضوء قبل از وضوء احوط است . ( تويسركانى ) [ 3 ] قصد وجوب و رفع حدث و مباح بودن نماز هيچ يك لزومى ندارد ، بلكه كفايت مىكندقصد وضوء قربة إلى اللَّه و امتثالًا لأمره . ( تويسركانى ) * قصد وجوب لازم نيست اگر چه احوط و اولى است . ( خراسانى ) * نيّت وجوب و ندب و استباحهء نماز و رفع حدث لازم نيست ، هرچند اولى و احوط است . ( كوهكمره‌اى ) * نيّت وجوب و ندب در وضوء و همچنين در ساير عبادات لازم نيست ، هرچند احوط است و همچنين نيّت رفع حدث يا استباحه نماز . ( يزدى ) [ 4 ] اين نوع نيّت صحيح و موافق احتياط است ، و هرگاه نيّت كند كه وضوء مىسازم قربة إلى اللَّه‌ظاهراً وضوء صحيح است و با او نماز هم مىتواند خواند ، خصوصاً هرگاه قصد استباحهء صلات هم كرده باشد ، و امّا قصد وجوب و ندب لازم نيست على الظاهر ، اگرچه احوط است . ( دهكردى ) [ 5 ] تلّفظ به نيّت معنى ندارد ، به جهت اينكه نيّت امر قلبى است . ( كوهكمره‌اى ) [ 6 ] معتبراستيعاب نيّت‌است تمام عمل‌را به جهت‌اينكه داعىاست نه اخطار . ( كوهكمره‌اى )