است ، و تكبير احرام ، و قيام ، و قراءت ، و ركوع و سجود ، و تشهّد و تسليم ، و بيان اين هشت فعل در هشت فصل تفصيل مىيابد . فصل اوّل در بيان آنچه تعلّق به نيّت دارد : بدان‌كه نيّت هريك از عبادات قصد بجا آوردن آن عبادت است از براى رضاى خدا ، و در نيّت اوّلًا تعيين نماز بايد نمود كه كدام نماز است ، اداست يا قضا [ 1 ] واجب است يا سنّت . بعد از آن قصد كند كه آن را بجا مىآورم از براى رضاى خدا ، و اين قصد در نهايت آسانى است ، و هيچ اشكالى ندارد ، و وسواسى كه بعضى مردم در نيّت مىكنند از فعل شيطان است ، و به اين مضمون حديثى از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام منقول است « 1 » و آنكه بعضى گمان برده‌اند كه نيّت نماز مركّبى است از چند چيز ، مثل تعيين نماز [ 2 ] و آنكه واجب است يا سنّت اداست يا قضا ، اين گمان غلط است بلكه اين امور منوىاند ، يعنى نيّت براينها واقع مىشود .

--> [ 1 ] - تعيّن اداء يا قضاء واجب يا مستحبّ در همه جا احوط است . ( تويسركانى ) * نيّت اداء و قضاء لازم نيست ، مگر هرگاه تعيين موقوف بر آن باشد ، و همچنين وجوب و سنّت . ( دهكردى ، يزدى ) * اداء يا قضاء بودن عمل ناشى مىشود از وقوع آن در وقت يا در خارج وقت ، پس اداء و قضاء امر قصدى نيست ، مگر اينكه خروج عمل از ابهام موقوف بر آن باشد ، پس در اين صورت بايد تعيين به او شود ، و همچنين است نيّت وجوب وسنّت . ( كوهكمره‌اى ) * نيّت اداء و قضاء لازم نيست با تعيين منوى ، مثلًا اگر تعيين كند كه نماز صبح امروز را مىكنم ، ديگر لازم نيست نيّت اداء و قضاء . ( مازندرانى ) * نيّت اداء و قضاء و وجوب و سنّت لازم نيست با تعيين منوى ، مثلًا اگر تعيين كند كه نماز صبح امروز را مىخوانم ، ديگر لازم نيست نيّت اداء و قضاء و وجوب و سنّت ، بلى اگر تعيين منوى توقّف داشته باشد به آنها لازم است . ( نخجوانى ) [ 2 ] آنچه معتبر است تعيين است با تعدّد مأمورٌ به نه قصد اداء يا قضاء و همچنين است وجوب‌و استحباب . ( خراسانى ) ( 1 ) وسائل 1 : 63 ، حديث 1 .