فصل دوم در بيان آنچه تعلّق به تكبير احرام دارد : و آن چهارده امر است : هفت امر واجب ، و هفت امر سنّت . امّا هفت امر واجب : اوّل آنكه : به لفظ عربى گفته شود ، پس اگر به جاى « اللَّه اكبر » خدا بزرگتر است گويد - مثلًا - نماز باطل خواهد بود . دوم آنكه : حروف تكبير احرام را از مخرج خود بيرون آورد ، به‌طريقى كه مقرّر است . سوم آنكه : مقارن نيّت [ 1 ] باشد پس اگر اندك فاصله در ميان تكبير احرام و نيّت واقع شود مثل اندك سكوتى [ 2 ] يا لفظى در ميان آخر نيّت و اوّل تكبير احرام درآيد مثل آنكه بگويد : « قربة الى اللَّه هُو اللَّه اكبر » نماز باطل است [ 3 ] . چهارم آنكه : در ميان لفظ « اللَّه » و لفظ « اكبر » فاصله درنيايد ، خواه سكوت ، و خواه لفظ ديگر ، پس اگر در ميان لفظ « اللَّه » و لفظ « اكبر » سكوت كند يا لفظ ديگر درآورد ، مثل آنكه بگويد « اللَّه تعالى » نماز باطل است [ 4 ] .

--> [ 1 ] - چون نيّت داعى بر فعل است نه خطور به بال لهذا در نزد تكبيرة الاحرام وجود داعى كافىاست . ( تويسركانى ) * نيّت داعى است و بايد در حال تكبيرة الاحرام موجود باشد . ( خراسانى ) * نيّت داعى است نه اخطار ، پس بنابراين از همزه اوّل « اللَّه اكبر » تا ميم « السلام عليكم » همه حقيقتاً مقارن نيّت هستند . ( كوهكمره‌اى ) [ 2 ] چون نيّت عبارت از داعى است ، اين مقدار از سكوت ضرر ندارد ، هر چند نيّت را به اخطاركند ، بلكه اگر اخطار را واجب بدانيم نيز سكوت كمى ضرر ندارد . ( نخجوانى ، يزدى ) [ 3 ] بطلان از جهت زياد كردن كلمهء هُوَ است بر تكبيرة الاحرام ، والّا سكوت قليل ضرر ندارد . ( دهكردى ) * نيّت به لفظ نيست تا فاصله شدن لفظ متصوّر باشد يا مضرّ و در اين مثال نه به جهت فاصلهء لفظ است ، بلكه به جهت سقوط همزهء اللَّه است به وصل و إلّاضرر ندارد . ( مازندرانى ) [ 4 ] بطلان نماز در چهارم و پنچم احوط است . ( تويسركانى )