دهم : آنچه به زبان ترك آن سنّت [ 1 ] است مثل قراءت مأموم [ 2 ] با وجود شنيدن قراءت امام [ 3 ] . يازدهم : آنچه به دل ترك آن سنّت است ، مثل فكر در كار دنيا . دوازدهم : آنچه به اعضا ترك آن سنّت است ، مثل آنكه دست بركمر زند به‌طريق متكبّران . و ما در رسالهء اثنا عشريّه كه حَسَب‌الأمر اشرف ارفع به‌فارسى ترجمه شده بيان كرديم كه هريك از اين دوازده نوع دوازده قسم است ، و همهء اقسام را به‌ترتيب وبه‌تفصيل در آن رساله مذكور ساختيم . فصل بدان‌كه در جميع نمازهاى پنج‌گانهء يوميّه سيصد و هفتاد و دو فعل واجب است ، به اين تفصيل : در ركعت اوّل بيست و يك فعل واجب است : اوّل : ايستادن . دوم : رو به قبله كردن . سوم : نيّت كردن . چهارم : تكبير احرام گفتن . پنجم : درنگ نمودن [ 4 ] در وقت تكبير . ششم : قراءت كردن . هفتم : درنگ نمودن به‌قدر قراءت . هشتم : خم شدن به جهت ركوع . نهم : درنگ نمودن در ركوع به‌قدر ذكر گفتن . دهم : ذكر گفتن . يازدهم : سر از ركُوع برداشتن . دوازدهم : لمحه‌اى درنگ نمودن . سيزدهم : خم شدن به جهت سجود . چهاردهم : درنگ نمودن در سجود به‌قدر ذكر .

--> [ 1 ] - بلكه واجب است على الاقوى . ( خراسانى ) * مستحبّ بودن ترك قرائت دراينجا ممنوع‌است ، بلكه اقوىوجوب‌ترك‌است . ( مازندرانى ) [ 2 ] احوط ترك قرائت است با شنيدن قرائت امام . ( تويسركانى ) * احوط ترك است . ( صدر ) [ 3 ] در نماز جهريّه با شنيدن قرائت امام يا همهمهء او حرام است قرائت مأموم على الاحوط و با عدم سماع جايز است ، و در نماز اخفاتيّه مكروه است مطلقا . ( كوهكمره‌اى ) * در نماز جهريّه با شنيدن قرائت امام يا همهمهء او واجب است ترك قرائت ، و در نماز اخفاتيّه بهتر ترك است ، چه بشنود يا نه . ( نخجوانى ، يزدى ) [ 4 ] يعنى طمأنينه و آرام گرفتن . ( نخجوانى ، يزدى )