فصل هفتم : در صفات ثبوتى و سلبى بارىتعالى « ما وحّده من كيّفه ، و لا حقيقته أصاب من مثّله و لا إيّاه عنى من شبّهه ، و لا صمده من أشار إليه و توهّمه ، كلّ معروف بنفسه مصنوع ، و كلّ قائم في سواه معلول ، فاعل لا باضطراب آلة ، مقدّر لا بجول فكرة ، غنيّ لا باستفادة لا تصحبه الأوقات و لا ترفده الأدوات سبق الأوقات كونه ، و العدم وجوده و الابتداء أزله » . « 1 » « كسىكه خدا را داراى كيفيّت و چگونگى گمان كند ، او را يگانه ندانسته و كسىكه براى او مثالى قرار دهد ، به او پى نبرده است و هر كس خدا را به چيزى تشبيه و مانند كند و يا به ذات اقدسش اشاره نمايد ، در واقع او را قصد نكرده است .

--> ( 1 ) - نهج‌البلاغهء فيض الاسلام / خ 228 : 741 - 742 . مؤلّف محترم قسمتهاى زيادى از اين خطبه را نقل كرده‌اند و ما به جهت اختصار ، فقط به نقل بخشى از آن اكتفا كرديم ليكن به ترجمهء تمام آنچه مؤلّف آورده ، پرداخته‌ايم .