دين و فلسفه اين ، دور از انصاف و ستمى آشكار است كه بين اديان آسمانى و فلسفهء الهى جدايى بيفكنيم . آيا دين جز مجموعه‌اى از معارف اصيل الهى و يك سلسله مسائل فرعى اخلاقى و حقوقى است ؟ البتّه با سعه و ضيقى كه اديان آسمانى داشته‌اند ؛ مگر نه اين است كه انبيا مردانى بودند كه به دستور خداوند ، اجتماعات بشرى را به سوى سعادت حقيقى و ايده‌آل ، رهبرى مىنمودند ؟ آيا سعادت انسان جز در اين است كه در پرتو تعاليم آسمانى و به كمك هوش و استعداد خدادادى - كه با آن مجهّز و به واسطهء آن ، اسرار و رازهاى آفرينش را درك مىكند - به شناخت حقايق نايل آيد و در زندگى خويش ، روش معتدل را پيش گيرد و از افراط و تفريط بپرهيزد ؟ آيا انسان مىتواند در اندر يافت معارف و علوم ، بر خلاف طبيعت خويش به دامن استدلال چنگ نزند ؟ پس چگونه اديان