اما فروعات مسئلهء امامت آيا علم امام حضورى است يا حصولى اشائى ؟ از قبيل واجبات مشروطه به حصول علم به مكلف است ولى چنانچه در محل خود تحقيق شده نسبت به تمامى افراد مكلفين مطلب اين طور نيست بلكه ضرورت خاصه دارد و نسبت به اشخاص خواص و آنهايى كه استعداد به دست آوردن اين اعتقاد را دارند از قبيل واجبات مطلقه است و بايد تحصيل علم به اين اعتقاد نمايند و الا نقصان و خللى در ايمان داشته و از عدالت ساقطاند . و براى اثبات عموم علم امام عليه السلام ادلهء عقليه و نقليه زياد است و از علماى اعلام به تأليف مستقلى در اين باره پرداخته‌اند و سيد علامهء فقيه آقاى حاج سيد عبدالحسين موسوى شيرازى لارى ( متوفى 1342 ق ) - رحمه‌اللَّه - رساله‌اى در اين خصوص تأليف فرموده و آن را « معارف السلمانى به مراتب الخلفاء الرحمانى » ناميده و با تحقيقات علمى به حل مطلب پرداخته و بسيار ارزنده است و در سال 1313 قمرى در طهران چاپ سنگى شده است و مرحوم علامهء جليل فقيد آقاى شيخ محمد حسين مظفر نجفى ( متوفى 1381 ق ) رساله‌اى در اين باب تأليف كرده كه بسيار نفيس است و در سال 1385 ق در نجف اشرف به طبع رسيده و آن را فاضل صديق آقاى حاج ميرزا محمد آصفى ترجمه به فارسى نموده و در سال 1390 ق در تبريز طبع شده است . نگارنده نيز در اين باره رساله‌اى تنظيم نموده و به ضميمهء ترجمهء « علم امام » مرحوم مظفر رحمه الله مانند مقدمه بر آن در همان سال چاپ شده و در نظر بود ترجمهء علم امام مرحوم مظفر رحمه الله با آنچه نگارش داده‌ام با اضافات و اصلاحات در عبارت اصل ترجمه تجديد چاپ شود ، ولى به نظر رسيد كه قبلا رسالهء مختصر و بسيار نفيسى كه استاد علامهء كبير آقاى طباطبائى - دام‌ظله - به عنوان « بحثى كوتاه دربارهء علم امام » نگارش داده‌اند طبع شده و در دسترس دانش پژوهان گرامى گذاشته شود . چنانچه اشاره فرموده‌اند دربارهء عموم علم امام عليه السلام روايات متواتره در جوامع حديث شيعه موجود است .