سخنى به عنوان مقدمه [ ( سيد هادى خسروشاهى ) ] پس از رحلت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ماجراى سقيفه و تغيير مسير « خلافت » ، كه پيروان برجستهء اسلام پيرامون امام على بن ابىطالب عليه السلام - نخستين اسلام آورنده و يار و ياور پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله - جمع شدند و هستهء مركزى تشيع در وجود مردان عدالت‌خواه و آزاده‌اى چون : ابوذر ، سلمان ، مقداد ، عمار ، حجربن عدى و . . . تبلور يافت ، درگيرى ميان گروه‌هايى كه هوادار حكومت وقت بودند ، و شيعه كه هوادار حق مطلق بود ، آغاز گرديد ، ولى شيعه به پيروى از رهبر خود ، امام على عليه السلام و در پرتو رهنمودهايش ، به موازات حفظ اصول عقيدتى خود ، همواره مدافع سرسخت كليّت اسلامى ، مدافع واقعى وحدت صف مسلمين ، مدافع اصيل آرمان‌هاى بزرگ انسانى و جهانى آخرين پيام‌آور آسمانى بود . امام على عليه السلام ، خود به خاطر مصلحت اسلامى - نه اسلام مصلحتى - و با توجه به شرايط عينى جامعه آن روز ، كه بقاى اساس اسلام بستگى تام و تمام به برخورد صحيح و اصولى با آن شرايط داشت ، نه تنها براى احقاق حق خود به نبردى برنخاست ، بلكه براى بيعت نكردن دست به شمشير نبرد « 1 » تا دشمنان ديرينهء اسلام ،

--> ( 1 ) . دربارهء چگونگى امر و علل آن ، ر . ك به كتب تاريخ و المراجعات ، علامه شرف‌الدين ، ص 261 - 265 و السقيفة علامه‌مظفر ، نجف ، فصل « على مع الخلفاء » . و سخنى نيز از حضرت مهدى ( عج ) مروى است كه در آن اشارتى به اصل موضوع خواهيد يافت . ر . ك به بحارالانوار ، چاپ جديد ، ج 53 ، ص 181 و كمال‌الدين صدوق ، ج 2 ، ص 485