و از آن جهت كه رحيم ولطيف است ، « رؤوف » مىباشد . و از آن جهت كه آنچه را رحمتش به آن تعلق گرفته ، دوست مىدارد ، « ودود » است . و از آن جهت كه در رساندن رحمتش ، انتظار پاداش ندارد ، « كريم » است . و كريم ، از آن جهت كه ستايشگرش را پاداش نيكو مىدهد ، « شاكر » و « شكور » مىباشد . و از آن جهت كه كسى را كه به اوبدى كرده ، زود كيفر نمىدهد ، « حليم » است . و از آن جهت كه موانع در برابر رحمتش را مىپوشاند ، به اعتبارى « عفوّ » و به اعتبار ديگر ، « غفور » مىباشد . و از آن جهت كه گناهكار را پس از بازگشت به او ، مىپذيرد و طرد نمىكند ، « توّاب » و « قابل التوب » مىباشد . و از آن جهت كه درخواست ديگران را پاسخ مىدهد ، « مجيب » است . و تواناى آفريننده ، از آن جهت كه هرچه موجود ممكن دارد ، براى اوست ، و او همراه با آن مىباشد ، « محيط » است ، و محيط ازجهت نزديك بودنش ، « قريب » مىباشد . و از آن جهت كه او بر همه احاطه دارد و چيزى از او تهى نيست ، « اول » است كه هر چيز از او آغاز شود و « آخر » است كه هر چيز به دو پايان يابد ، و « ظاهر » است كه هر شيئى به واسطهء او آشكار گردد ، و « باطن » است كه هر شيئى به او ، قوام يابد . و قادر خالق محيط ، از آن جهت كه هرگونه مقاومتى راكه تصور شود ، درهم مىشكند و موجود تحت احاطه و متعلق قدرتش را ، مستهلك مىگرداند وقدرت او در آنچه به آن تعلق گرفته است ، باطل نمىگردد ، وقدرت واحاطه‌اش ، تزلزلى نمىيابد ، « غالب » ، « قاهر » ، « قوى » و « متين » مىباشد . هركدام به اعتبارى . وموجودى كه چنين است ، اگر شىء باتوجه به حقارتى كه دارد به او منسوب