از آن سرچشمه مىگيرد و آن چيز به نحوى تحقق‌دهنده و حامل و نشانه اوست چنان كه صاحب تأويل زنده تأويل است و ظهور تأويل با صاحب تأويل است . اين معنى در قرآن مجيد نيز جارى است زيرا اين كتاب مقدس از يك رشته حقائق و معنويات سرچشمه مىگيرد كه از قيد ماده و جسمانيت آزاد و از مرحله حس و محسوس بالاتر و از قالب الفاظ و عبارات كه محصول زندگى مادى ما است بسى وسيع‌تر مىباشند . اين حقائق و معنويات بحسب حقيقت در قالب بيان لفظى نمىگنجند تنها كارى كه از ساحت غيب شده اينست كه با اين الفاظ بجهان بشريت هشيارى داده شده كه با ظواهر اعتقادات حقه و اعمال صالحه خودشان را مستعد درك سعادتى بكنند كه جز اينكه با مشاهده و عيان درك كنند راهى ندارد ، و روز قيامت و ملاقات خدا است كه اين حقائق بطور كامل روشن و هويدا مىشود چنان كه دو آيه سوره اعراف و آيه سوره يونس بدين معنى دلالت داشتند . خداى متعال براى اشاره به اين معنى مىفرمايد : « وَ الْكِتابِ الْمُبِينِ إِنَّا جَعَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ