پرارج وى را كه سراپا خوشبختى و كامرانى است به زندگى پست درندگان و چرندگان تبديل نموده افسوس مىخورد . پيغمبر اكرم ( ص ) تا حدود چهل سالگى آن درك را داشت و اين رنج را مىبرد تا در سن چهل سالگى موفق شد طرحى بريزد كه بشر را از آن وضع اسفناك كه مظهرش سرگشتگى و لگام گسيختگى و خود خواهى و بىبندوبارى بود نجات بخشد و آن آيين اسلام بود كه راقىترين رژيم مناسب مزاج وقت بود . پيغمبر اكرم ( ص ) افكار پاك خود را سخن خدا و وحى الهى فرض مىكرد كه خداى متعال از راه نهاد پاكش با وى بگفتگو پرداخته است و روان پاك و خير خواه خود را ، كه اين افكار از آن تراوش كرده در قلب آرامش مستقر مىشد ، روح امين و جبريل و فرشتهء وحى ناميد و بطور كلى قوائى را كه در جهان طبيعت بسوى خير و هر گونه خوشبختى دعوت مىكنند ملائكه و فرشتگان و قوائى را كه بسوى شر و هر گونه بدبختى مىخوانند شياطين و جن خواند و وظيفه خود را كه به مقتضاى نداى وجدان عهده‌دار قيام و دعوت مىشد نبوت و رسالت نام گذاشت .