شبهاتى كه در آن شده پاسخ گوئيم از جمله شبهتى است كه در مؤلف آن شده است كه آيا شريف مرتضى است و يا شريف رضى . نهج البلاغه تاليف شريف رضى است شكى نيست در اينكه مؤلف و جامع نهج البلاغه شريف رضى است نه شريف مرتضى و در چندين جا از كتاب مجازات الاثار النبويه كه هيچكس در مؤلف آن كه شريف رضى است ترديدى نكرده نام آن را ميبرد و نيز نجاشى كه از اعاظم علماى رجال اماميه و معاصر با شريف رضى است آن را در شمار مؤلفات شريف رضى ذكر كرده است و نجاشى نه تنها معاصر با شريف رضى است بلكه در حلقه درس شريفين مرتضى و رضى هر دو حاضر بوده است و نيز نسخهء كه در عصر شريف رضى نوشته شده و به خط شريف وى موشح است موجود مىباشد و نيز شروحى كه از ديرباز دانشمندان بر آن كتاب نوشته‌اند و حتى در قديمىترين نسخ خطى بهيچوجه نامى از جز شريف رضى كه جامع آنست در ميان نيست و نيز در ديباچه نهج البلاغه سخنى كه صريحست در اينكه جامع آن شريف رضى است مذكور مىباشد و غير اينها از شواهد و امارات كه قطعى بودن آن كتاب را از شريف رضى مىرساند لكن چند كس آن را به سيد مرتضى نسبت داده‌اند از جمله كاتب چلبى مشهور بحاجى خليفه در كشف الظنون و يافعى در مرآت الجنان و عبد الحى بن عماد در شذرات الذهب و ادوارد فانديك در اكتفاء القنوع و ممكن است منشاء همگان را ابن خلكان بدانيم با اين همه ميتوان گفت مقصود ايشان شريف مرتضى علم الهدى نيست بلكه همان شريف رضى است زيرا از عبارت ابو الفدا مستفاد ميگردد كه شريف رضى لقب المرتضى نيز داشته و مرتضى لقب جدش ابراهيم بن موسى الكاظم است و عبارتش اينست ( محمد بن الحسين بن موسى بن ابراهيم المرتضى بن موسى الكاظم و قد يلقب بالمرتضى تعريفا له بلقب جده ابراهيم و يعرف ايضا بالموسوى ) يعنى شريف رضى پسر حسين پسر موسى پسر ابراهيم ملقب بمرتضى پسر موسى