على دوانى
52
سيد رضى مؤلف نهج البلاغه ( فارسى )
و اين امكان را يافت كه سيد رضى خود نقيب اشراف شود ، آن هم در زمانى كه اشراف ( سادات ) تخت و تاجى نداشته باشند ، ولى مفتخر به علم و ادب و بيان باشند . سيد رضى بهترين خدمت را به عصر خود و خاندان خويش نمود ، و مردانه به پيشواز علم و ادب رفت ، و با رشادت به تأليف و تصنيف پرداخت . مردم در زمان سيد رضى فقه و احكام مىآموختند تا بتوانند تأمين زندگى كنند ، ولى او فقه و احكام دين مىآموخت تا بتواند با عزت زيست كند . شعرا در عصر سيد رضى شعر مىگفتند تا از عطاياى خلفا بهرهمند گردند ، اما او شعر مىگفت تا تخت خلفا را متزلزل گرداند . شعرا غزل سرائى و جفنگگوئى و خيال پردازى مىكردند ، ولى شريف رضى در هر نقطهاى از زمين نشانهاى از خود باقى گذاشت و در هر مكانى خاطرهاى نابود ناشدنى بر جاى نهاد . او به دنيا همچون مردى انديشمند مىنگريست . به طور خلاصه شريف رضى از نظر شعرى ، از شگفتانگيزترين سرايندگان است . او همطراز ابو نواس و مسلم بن وليد و ابو تمام و بحترى و متنبّى نيست ، بلكه او شريف رضى صاحب « حجازيات » است ! « 24 »
--> ( 24 ) - مأخذ سابق - نقل به اختصار از ص 45 تا 54 .