منظورش فاطمه بنت اسد رضى الله عنه مادر حضرت على عليه السلام است . او در اين قصيده همچنين ، بازگردانده شدن خورشيد ، براى اميرمؤمنان عليه السلام را ذكر مىكند - كه بيان آن ، به خواست خداوند ، پس از اين ، خواهد آمد - و آن اين سخن او است : هنگامى كه وقت فضيلت نماز از دست او رفت ، در حالى كه مغرب نزديك شده بود ، خورشيد بر او باز گردانده شد ؛ به طورى كه روشنايى وقتِ عصرِ آن ، درخشيد پس از آن ، مانند پايين افتادن ستاره ، فرو افتاد و بار ديگر بر آن حضرت خورشيد در بابل نگه داشته شد كه براى هيچ آفريدهء بشرى نگاه داشته نشده بود مگر ، براى احمد صلى الله عليه و آله يا براى على عليه السلام و براى نگه داشتن و باز گرداندن خورشيد تأويل امرى ، شگفت است « 1 »

--> ( 1 ) . رُدَّت عَليه الشَّمْسُ لَمّا فاتَهُ * وَقتُ الصَّلاة وَقَدْ دَنَتْ للمَغْرِبِ حَتّى تَبَلَّجَ نُورُها في وَقتِها * لِلعَصْرِ ثُمَّ هَوَتْ هُوّي الكُوكبِ وَعَليه قَدْ حُبسَتْ بِبابِلَ مَرّةً * اخرى وَما حُبِسَتْ لِخَلقٍ معربِ إلّا لأحمد أوله ولحبسها * وَلرَدّها تَأوِيل أمرٍ مُعجِبِ