أوصى به . ثم من قد علمتم من بعده فى فضله و زهده سلمان و ابو ذر رضى اللّه عنهما فاما سلمان فكان اذا أخذ عطاه رفع منه قوته لسنته حتى يحضر عطاؤه من قابل . فقيل له : يا ابا عبد اللّه ! انت فى زهدك تصنع هذا و انت لا تدرى لعلك تموت اليوم او غدا فكان جوابه أن قال : ما لكم لا ترجون لى البقاء كما خفتم علىّ الفناء أو ما علمتم ايها الجهلة ان النفس قد تلتاث على صاحبها فاذا لم يكن لها من العيش ما تعمتد عليه فاذا هى احرزت معيشتها اطمأنت . و امّا ابو ذر ، فكانت له نويقات و شويهات يحلبها و يذبح منها اذا اشته اهله اللحم او نزل به ضيف او رأى باهل الماء الذين هم معه خصاصة نحرلهم الجزور او من الشياه قدر ما يذهب عنهم بقرم اللحم فيقسمه بينهم و يأخذ هو كنصيب واحد منهم لا يتفضّل عليهم و من أزهد من هؤلاء ؟ و قد قال منهم رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ما قال و لم يبلغ من أمرهما أن صارا يمكان شيئا البتة كما تامرون الناس بالقاء امتعتهم و شيئهم و يؤثرون به على انفسهم و عيالاتهم ؛ آن‌چه يادآورى شد احاديث رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله است كه قرآن آن‌ها را تصديق مىكند و قرآن را نيز مؤمنان تصديق مىنمايند . وقتى به ابو بكر به هنگام مرگش گفته شد : وصيّت كن ، او به يك پنجم اموالش وصيّت كرد و يك پنجم ، مقدار هنگفتى به‌شمار مىآمد و خداى متعال در حقيقت به يك پنجم راضى شد و او نيز به يك پنجم وصيّت كرد در صورتى كه خداوند به هنگام مرگش به او ( و هركس ديگر ) حق وصيت در يك سوم مالش را داده بود و اگر مىدانست يك سوم برايش بهتر است ، بدان وصيّت مىكرد . آن‌گاه كسانى را كه پس از او در فضيلت و برترى و زهد سراغ داريد ، سلمان و ابوذرند كه سلمان هرگاه دريافتى خويش را از بيت المال مىگرفت ، به اندازهء خوراك يك سالهء خود تا هنگام تقسيم بعدى بيت المال برمىداشت : به دو گفته شد : اى ابو عبد اللّه ! تو در زهد و پارسايىات اين‌گونه عمل مىكنى ، از مرگت چه خبر دارى ؟ شايد امروز يا فردا به سراغت آيد ؟ سلمان پاسخ داد : چرا همان‌گونه كه بر مردنم بيمناكيد به زنده بودنم اميد نداريد ؟ اى نابخردان آيا نمىدانيد كه نفس گاهى صاحبش را اگر تهيدست باشد ، ديوانه مىسازد و آن‌گاه كه تأمين شد ، آرامش مىيابد . ابو ذر نيز داراى شتر و گوسفند بود كه از شير آن‌ها استفاده مىكرد و هرگاه خانواده‌اش تمايل به گوشت داشتند و يا مهمانى برايش از راه مىرسيد و يا باديه‌نشينان را نيازمند