كه آن حضرت درباره‌اش فرمود : « عجبا لابن النّابغة ! يزعم لأهل الشّام أنّ فيّ دعابة و أنّي امرؤ تلعابة ، اعافس و امارس ، لقد قال باطلا و نطق آثما ، أما و شرّ القول الكذب إنّه ليقول فيكذب و يعد فيخلف و يسأل فيلحف و يسأل فيبخل و يخون العهد و يقطع الإلّ فإذا كان عند الحرب فأيّ زاجر و آمر هو ما لم تأخذ السّيوف مآخذها فإذا كان ذلك كان أكبر مكيدته أن يمنح القرم سبّته ، أما و اللّه إنّي ليمنعني من اللّعب ذكر الموت و إنّه ليمنعه من قول الحقّ نسيان الآخرة ، و إنّه لم يبايع معاوية حتّى شرط أن يؤتيه أتيّة و يرضخ له على ترك الدّين رضيخة » « 1 » . چيزى كه شرعا ممدوح است تبسّم ، نه خندهء قاه‌قاه ، و مزاح في الجمله مباح است ، نه حرفهاى لغو و حرام و گناه . آن ملعون ، اين قسم را به آن حضرت

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 84 . ترجمه : « شگفتا از عمرو عاص پسر نابغه ! ميان مردم شام گفت كه من اهل شوخى و خوشگذرانى بوده ، و عمر بيهوده مىگذرانم ! حرفى از روى باطل گفت و گناه ميان شاميان انتشار داد . مردم ! آگاه باشيد ، بدترين گفتار دروغ است ، عمرو عاص سخن مىگويد ، پس دروغ مىبندد ؛ وعده مىدهد و خلاف آن مرتكب مىشود ؛ درخواست مىكند و اصرار مىورزد ، امّا اگر چيزى از او بخواهند ، بخل مىورزد ، به پيمان خيانت مىكند ، و پيوند خويشاوندى را قطع مىنمايد ، پيش از آغاز نبرد در هياهو و امر و نهى بىمانند است ، تا آنجا كه دست‌ها به سوى قبضهء شمشيرها نرود ، امّا در آغاز نبرد ، و برهنه شدن شمشيرها ، بزرگ‌ترين نيرنگ او اين است كه عورت خويش آشكار كرده ، فرار نمايد ! ! . آگاه باشيد ، به خدا سوگند كه ياد مرگ مرا از شوخى و كارهاى بيهوده باز مىدارد ، ولى عمرو عاص را فراموشى آخرت از سخن حقّ بازداشته است ، با معاويه بيعت نكرد مگر بدان شرط كه به او پاداش دهد ، و در برابر ترك دين خويش ، رشوه‌اى تسليم او كند » .