مگر نمازگزاران حقيقى ؛ آنان كه دايم در نماز و طاعت الهى عمر گذرانند ، و آنان كه در مال و دارايى خود حقّى معين و معلوم گردانند تا به فقيران سائل و فقيران آبرومند محروم رسانند ، و آنان كه روز قيامت و جزا را تصديق كنند ، و آنان كه از قهر و عذاب خداى خويش ترسانند ، كه از عذاب خدا هيچ‌كس ايمن نتواند بود ، و آنان كه اندام خود را از شهوت‌رانى نگاه مىدارند ، مگر بر زنان حلال و كنيزان ملكى خويش كه از اعمال شهوت هيچ ملامت ندارند ، و هركه غير از اين كند به حقيقت متعدّى و ستم‌كار است ، و آنان كه امانت و عهد و پيمانشان را رعايت كنند ، و آنان كه براى شهادت به حق قيام كنند ، و آنان‌كه نماز خود را پاس دارند . آنان كه جامع اين اوصافند در باغ‌هاى با عزت و احترام متنعمند . إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ * أُولئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ * فَواكِهُ وَ هُمْ مُكْرَمُونَ * فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ * عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ ؛ « 1 » ( امروز همه مسئولند ) جز بندگان پاك بااخلاص خدا ، آنان را ( در بهشت ابد ) روزى جسمانى و روحانى بىحساب معين است ، و ميوه‌هاى گوناگون بهشتى ، و هم آنها ( در آن عالم جاودانى ) بزرگوار و محترمند ، و در بهشت پر نعمت متنعمند ، و بر تخت‌هاى عالى روبه‌روى يك‌ديگر نشسته‌اند . تتمادى بهم ؛ پيوسته كرامت‌ها بر بهشتيان ادامه يافته . در مصباح آورده : تمادى فلان في غيّه ؛ يعنى در گمراهىاش فروماند . تا سر منزل سعادت حتّى حلّوا دار القرار ، و آمنوا نقلة الأسفار ؛ تا آن‌گاه كه در بهشت جاودان منزل گزينند و از نقل و انتقال سفرها ( ى مرگ و برزخ و قيامت ) آسوده گردند . . . . وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ بِإِذْنِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ * جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَها يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً وَ لِباسُهُمْ فِيها حَرِيرٌ * وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا

--> ( 1 ) . صافات ( 37 ) آيات 40 - 44 .