خاص‌تر باشند ، به جزئى نافع‌ترند . مثلا اگر در مدح زيد گفته شود ، زيد فاضل است ، از آن‌جا كه اين مدح ، مخصوص زيد نيست - چراكه مثلا عمرو نيز داراى همين فضيلت است - اين سخن مبالغه‌آميز نخواهد بود . اما اگر بگويند : زيد داراى فلان فضيلت است كه مقتضى آن است كه فلان فعل را انجام دهد - به‌گونه‌اى كه آن فضيلت اختصاص به زيد پيدا كند - مبالغه حاصل خواهد شد . ازاين‌رو ، هنگام مدح گفته مىشود : فلانى ، در فلان كار يگانهء روزگار است و اعجوبهء ايام ، او اول كسى است كه اين سنت را نهاد ، او واضع شريعتى در اين فضيلت است . و هدف از اين سخنان تخصيص و امتياز به فضيلت است . در اين‌جا سخن پيرامون انواع خطابى تمام مىشود .