3 - مير محمّد اشرف ، صاحب ترجمه . قديمىترين سندى كه به زندگانى او پرداخته ، گفتار حزين لاهيجى است كه از وى چنين ياد كرده : « ميرزا اشرف خلف مرحوم ميرزا عبد الحسيب ، حبينّه زادهء سيّد الحكما امير محمّد باقر الداماد الحسينى - قدّس اللّه روحه - به علو حسب و نسب معروف و به فضايل نفسانيه موصوف بود ، روزگارى به عزّت و احتشام در اصفهان گذرانيد . در سنهء ثلاث و ثلاثين و مائة بعد الالف به روضات جنان انتقال نمود . او رفت و خوشدلى ز جهان خراب رفت الطاف و اشفاق آن سيّد عالى مقدار با اين خاكسار نهايتى نبود . اللهمّ احشره مع الأئمة الطاهرين به حكم وراثت در مراتب علمى افادت پناه و معارف ذوقى آگاه بود و در سخن‌فهمى صاحب دستگاه ، گاهى التفات به گفتن شعر مىفرمود « 1 » » . « 2 » حكايت به طورى كه در پاره‌اى از مآخذ آمده ، هنگامى كه شاه سليمان صفوى ، شاه سلطان حسين را به وليعهدى خود برمىگزيند ، تفؤّلى به قرآن زده مىشود كه آغاز سورهء حجّ مىآيد : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ * يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ حضّار در جلسه به مناسبت ورود بسمله مسأله را به فال نيك مىگيرند ، جز مير محمّد اشرف كه وى بسمله را با ذيل آيه تطبيق مىكند ، از اين رو چون برخى از شاگردان وى اهل محلّه سده بودند وى در پى رفت و آمدهاى مكرّر در طى حمله افغان‌ها به اصفهان ، به

--> ( 1 ) . تذكرة المعاصرين / 150 - 151 ( 2 ) . در فهرست كتب خطى / 161 تاريخ تولّد وى در حدود 1035 ه . ق دانسته شده - كه مأخذ آن بر نگارنده معلوم نگشت و طول عمر وى در حدود نود سال نيز دانسته شده است .