اكوان حادث [ - حركت و سكون ، « 1 » اتصال و انقطاع ] جدا نمىشد ، [ زيرا هر امر مكان‌مندى از دو حال بيرون نيست : يا ساكن است و يا متحرك است . « 2 » ] و هر چيزى كه از حادث جدا نشود ، خود نيز حادث خواهد بود ، كه بيان آن [ در مقصد دوم ، فصل سوم ، مسألهء ششم ] گذشت . و هر حادثى ممكن است ، و از اين رو ، واجب نخواهد بود . و اين بر خلاف فرض مىباشد ، [ چون سخن ما در واجب الوجود است . ] و از نفى مكان‌دار بودن واجب نفى جسم داشتن واجب لازم مىآيد ، [ چون هر جسمى مكان‌دار است . و بنابراين ، موجودى كه مكان ندارد ، جسم نخواهد داشت . ] المسألة الثالثة عشرة : في أنّه تعالى ليس بحالّ في غيره قال : و الحلول . أقول : هذا عطف على الزائد ، فإن وجوب الوجود يقتضي كونه تعالى ليس حالا في غيره ، و هذا حكم متفق عليه بين أكثر العقلاء ، و خالف فيه بعض النصارى القائلين بأنّه حلّ في المسيح ، و بعض الصوفية القائلين بأنّه حالّ في أبدان العارفين . و هذا المذهب لا شك في سخافته لأنّ المعقول من الحلول قيام موجود بموجود آخر على سبيل التبعية به شرط امتناع قيامه بذاته و هذا المعنى منتف في حقه تعالى لاستلزامه الحاجة المستلزمة للإمكان .

--> ( 1 ) - حادث بودن حركت و سكون از آن روست كه حركت عبارت است از : حصول شىء در مكانى پس از آن‌كه در مكان ديگرى بوده است . و سكون عبارت است از : حصول شىء در مكانى پس از آن‌كه در همان مكان بوده است . و چنان‌كه از تعريف دانسته مىشود ، ماهيت هريك از حركت و سكون ، مستلزم مسبوق بودن زمانى به غير است . و امر ازلى مسبوق به چيزى نيست . همين سخن دربارهء اتصال و انقطاع نيز مىآيد . ( 2 ) - و يا مىتوان گفت : هر امر مكان‌مندى از دو حال خارج نيست : يا متصل است و يا منقطع مىباشد .