آداب سجود نمازگزار بايد در حال سجده بيش از ركوع اظهار ذلّت و بندگى كند . پس مبادا فراموش كنى كه مقابل خداى عزّ و جلّ قرار دارى . به خاطر داشته باش كه آن ذات اقدس چنان با جلال و عظمت است كه به گفتار و بيان نمىآيد و تو بنده‌اى ضعيف و مسكين و فقيرى كه گناهان پست و خوارت نموده است ؛ آن‌گاه با كمال ذلّت و خشوع سر بر زمين آور كه اگر از روى عادت سجده كرده ، قلبت غافل باشد و بدون توجّه به اينكه در اين حال با مولاى خويش معامله مىكنى ، تنها به ظاهر سجده اكتفا نمايى ؛ مانند كسى هستى كه نماز را به بازى گرفته يا از مولاى خويش روى برگردانده ، معبود و مالكش را استهزا نموده است . اهل علم مىدانند كه ركوع و سجود از اركان نماز است و هرگاه از روى عمد يا فراموشى ترك شود ؛ نماز باطل است . پيامبر اكرم مبعوث نشده است كه عبادت غير خدا را به مردم بياموزد ، پس اگر نمازگزار اصلا متوجه ذلّت و عبوديّت خود نباشد و عظمت خدا را درنظر نگيرد ، چه فرقى با اهل انكار يا مردم غافل و بيهوده كار دارد . محمّد صلّى اللّه عليه و آله آمده است ، تا مردم را دعوت كند از عادت‌ها دست برداشته ، به خدا روى آورند . پس مباد كه در حال نماز قلبت از ذلّت عبوديّت غافل بوده ، برحسب عرف و عادت ركوع و سجده به‌جاى آورى . يكى از اذكار سجده اين است : اللّهمّ لك سجدت و بك آمنت و لك اسلمت و عليك توكّلت و انت ربّى سجد لك سمعى و بصرى و شعرى و عصبى و مخّى و عظامى سجد وجهى البالى الفانى للّذى خلقه و صوّره و شقّ سمعه و بصره تبارك اللّه احسن الخالقين خدايا براى تو سجده كردم و به تو ايمان آوردم ؛ تسليم توام و بر تو توكّل نموده‌ام و تو پروردگار منى . گوش ، چشم ، مو ، عصب ، مغز و استخوانهايم براى تو سجده مىكند . چهرهء پوسيده و فانى من براى كسى سجده مىكند كه آن را آفريد و در آن