اگر ميّت مرد است ، دفعهء آخر جنازه را در طرف پايين قبر بگذارند و اگر زن است در طرف قبلهء قبر زمين بگذارند . سپس ولى ميّت يا كسى كه او بخواهد از طرف پايين قبر ، با سر و پاى برهنه ، وارد قبر شده ميّت را مىگيرد و با سر وارد قبر مىكند ، ولى با احترام و توجّه به اينكه در ديد خداوند متعال قرار دارد و او در اين مقام وكيل ميّت است . مستحبّ است ، هنگامى كه ميّت را وارد قبر مىكند ، بگويد : اللّهمّ اجعلها روضة من رياض الجنّة و لا تجعلها حفرة من حفر النّار خدايا اين قبر را يكى از باغهاى بهشت قرار ده و آن را از حفره‌هاى جهنّم قرار نده . مستحبّ است بگويد : بسم اللّه و باللّه و فى سبيل اللّه و على ملّة رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله اللّهمّ ايمانا بك و تصديقا بكتابك هذا ما وعد اللّه و رسوله و صدق اللّه و رسوله اللّهمّ زدنا ايمانا و تسليما به نام خدا و با خدا و در راه خدا و بر آيين رسول خدا ، خدايا با ايمان به تو و تصديق كتابت ، اين همان چيزى است كه خدا و رسولش وعده كرده‌اند و خدا و رسولش راست گفته‌اند . خدايا بر ايمان و تسليم ما بيفزا . آن‌گاه ميّت را به خداى عزّ و جلّ سپرده با او وداع مىكند و او را مانند كسى كه در مقابل خداى عزّ و جلّ تسليم شده مىخواباند و در حال تسليم و سپردن هرچه خدا بر قلب و زبانش الهام كرد ، بگويد . آن‌گاه او را بر جانب راست رو به قبله خوابانده ، گره كفنش را از طرف سر باز كرده و براى اظهار ذلّت و استكانت در مقابل خدا و جلب رحمت و عطوفت پروردگار عالم ، گونه‌اش را به خاك بگذارد . در روايت است كه تربت امام حسين عليه السّلام امان است و چون قبر منزل هولناكى است كه انسان براى نجات از آن بايد به هر وسيله‌اى تمسّك جويد ، مناسب است مقدارى از تربت امام حسين عليه السّلام همراه ميّت در قبر قرار دهند . از جمله بشارتهايى كه در قبر به اهل سعادت مىدهند ، آنكه نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود :