اولين بشارتى كه به مؤمن داده مىشود اين است كه به او مىگويند : خوش آمدى . خداوند گناه همه تشييع‌كنندگان تو را بخشيد و دعاى كسانى را كه براى تو طلب آمرزش كردند ، مستجاب كرد و شهادت كسانى را كه به خوبى تو شهادت دادند ، پذيرفت . « 1 » تلقين ميّت پس از آنكه ميّت در قبر قرار گرفت ، بايد اعتقادات را به او تلقين كنند كه عبارت است از شهادت به توحيد ، رسالت و امامت ائمهء اطهار عليه السّلام . تلقين را بايد كسى بگويد كه خود به اين معارف يقين دارد و بايد به اين نيّت انجام شود كه جواب نكير و منكر باشد . شايد به اين وسيله ميّت مشمول رحمت شده ، خداوند عزّ و جلّ او را در مقام سؤال نكير و منكر كفايت كرده ، موجب روشنى چشمش شود . پس از تلقين ، بر روى لحد خشت چيده و مىگويد : الّلهمّ صل وحدته و انس وحشته ارحم غربته و اسكن اليه من رحمتك رحمة يستغنى بها عن رحمة من سواك و احشره مع من كان يتولّيه خدايا تنهايىاش را جبران و وحشتش را به انس مبدّل كن . به غربت او ترحّم فرما و از رحمتت آن قدر نصيبش كن كه از رحمت ديگران بىنياز شود و او را با پيشوايانش محشور فرما . هنگامى كه از چيدن خشت فارغ شد ، از طرف پاى ميّت از قبر خارج مىشود . آن‌گاه بر روى ميّت خاك مىريزند و جز فاميل او همهء حاضران با پشت دست در اين كار شركت مىكنند و در آن حال ، مىگويند : انّا للّه و انّا اليه راجعون هذا ما وعد اللّه و صدق المرسلون اللّهمّ زدنا ايمانا و تسليما ما از خداييم و به سوى خدا بازمىگرديم . اين همان چيزى است كه خدا وعده كرده و فرستادگان راست گفته‌اند . خدايا بر ايمان و تسليم ما بيفزا .

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 83 ، ص 51 ، ب 12 ، ح 41 .