پس هر كس به اندازه ذره‌اى نيكى كند آن را مىبيند و هر كس به مقدار ذره‌اى بدى كند آن را خواهد ديد . در اين آيات تصريح شده كه انسان عمل نيك و بد خود را خواهد ديد . نه اينكه تنها پاداش و كيفر خود را خواهد يافت بلكه عين عمل خويش را هم خواهد ديد و سزاى او بعد از رويت عمل خواهد بود نه پيش از آن زيرا عدل و انصاف حكم مىكند كه ابتدا گناهكار به دلائل اتهام خود آگاه شود تا كيفرى را كه برايش معين شده عادلانه تشخيص دهد و همچنين نيكوكار با ديدن دلائل نيكويى كه اقامه كرده از پاداشى كه دريافت مىدارد بيشتر خرسند شود و شايد از همين جهت است كه خداوند مىفرمايد : وَ لا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً ( و پروردگارت به هيچ كس ستم نمىكند ) 2 - وَ بَدا لَهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ ( زمر - 48 ) و ظاهر شد بر ايشان بديهايى كه خود كسب كردند و فرا گرفت ايشان را آنچه كه به آن مسخره مىنمودند . و همين آيه در سوره جاثيه ( آيه 33 ) تكرار شده جز اينكه بجاى ما كسبوا « ما عملوا » به كار رفته پس معلوم مىشود آنچه را انسان بدست مىآورد يا انجام مىدهد در آخرت پيش روى او ظاهر مىشود و بلاها و مصائبى را كه آن اعمال آفريده ، عمل‌كننده را احاطه مىكند و به عذاب دادنش مىپردازد . 3 - بَلْ بَدا لَهُمْ ما كانُوا يُخْفُونَ مِنْ قَبْلُ ( انعام - 29 )