توضيح دو نكته پيرامون حديث گذشته الف - توضيح فرمايش مولايمان امام صادق - صلوات اللَّه عليه - كه فرمود : « اگر از سمت و سوى دعا خدا را بخوانيد ، مسلّما دعايتان را اجابت مىنمايد ، اگر چه گناهكار باشيد » اين است كه هر گاه بندهء گناهكار خداوند - جلّ جلاله - را بخواند ، خداوند دعاى او را مستجاب مىكند ؛ ولى استجابت دعايش به تأخير مىافتد ؛ زيرا از سويى خداوند - جلّ جلاله - از بنده‌اش مىخواهد كه توبه نموده و گناهان را ترك كند ، و از سوى ديگر بنده مطالبى را با دعا از خدا درخواست مىنمايد . و وقتى امر چنين باشد ، خداوند - جلّ جلاله - با زبان حال به بنده مىگويد : من از تو چيزى را كه حقّ من است - يعنى توبه - مطالبه مىنمايم ، و تو با دعا چيزى را كه حقّ تو نيست از من درخواست مىكنى ، پس وقتى تو چيزى را كه من از تو مىخواهم و حقّ من است ، به من نمىدهى ، چگونه تعجّب مىكنى كه من در برابر كيفر خوددارى كردن تو از دادن آنچه كه من از تو درخواست نمودم ، از دادن چيزى كه تو از من مىخواهى و حقّ تو نيست خوددارى كنم ؟ ! ب - توضيح گفتار امام صادق عليه السّلام پيرامون فرمايش خداوند - جلّ جلاله - كه فرمود : « اگر روزى را از راه حلال به دست آورده و در راه حقّ و موارد درست انفاق مىنموديد ، خداوند عوض آن را به شما برمىگرداند . » ، آن است كه اگر بنده چيزى را براى هواى نفس خويش كسب كند و خرج كند ، و نيّتش از اين كسب و هزينه كردن معاملهء با خداوند - جلّ جلاله - و امتثال امر او نباشد ، گويى كه ارادهء خداوند - جلّ جلاله - و حكمت او را در تدبير بندگان و مخلوقات بر كنار انگاشته ، پس چگونه عوض انفاق او بر عهدهء خداوند - جلّ جلاله - باشد ؟ زيرا تنها در صورتى ضمانت آن بر عهدهء خداوند - جلّ جلاله - خواهد بود كه بنده به خاطر امتثال امر الهى كسب نموده و به امر خدا در طاعت او انفاق كند . 11 - حضور قلب ، و تمايل نداشتن به دنيا . زيرا در روايتى آمده : « حضرت موسى عليه السّلام بر روستايى از روستاهاى بنى اسرائيل