حرمت ذات و هيبت و عظمت او بوده ، و به هدفى كه براى آن آفريده شده‌اند - يعنى كمال شناخت و عبادت خدا - مشرّف مىباشند . وانگهى ، سعادتمنديها و اقبال و توجّهى كه به واسطهء هدايت خداوند - جلّ جلاله - يافته‌ام ، و الطاف و مكاشفات و لذّت سخن گفتن با او - تكليمى كه شايستهء كمال ربوبيّت اوست - كه خود مرا بهره‌مند ساخته به حدّى است كه با گفتار نمىتوانم آن را توصيف كنم . آيا نمىبينى هنگامى كه پادشاه و فرمانروايى بخواهد به بنده خود نيكى بسيار نمايد ، او را در محضر خويش راه داده ، و با بذل خلعت جود ، وى را مشرّف گردانيده ، و با او سخن گفته و به او اجازهء گفتگو در پيشگاهش را مىدهد . به عارفى كه بسيار خلوت مىگزيد ، گفته شد : آيا از جدايى بستگان خود و اجتماع احساس تنهايى نمىكنى ؟ گفت : « من با پروردگارم همنشين هستم ، اگر بخواهم با من سخن بگويد ، كتاب او را تلاوت مىكنم ، و وقتى بخواهم با او سخن بگويم ، به درگاهش دعا نموده و پيوسته او را مورد خطاب قرار مىدهم . » واقعا چه لذتهاى ناب و چه پناهگاهها و دژهاى ايمنى بخش « 1 » كه در خلوت با خداوند مالك القلوب حاصل مىشود ، و چه قرب دوست داشتنى به خداوند و اسرار بىپرده كه در آنجا يافت مىشود ! بنا بر اين ، چون به فوائد خلوت و مناجات با خدا ، و آنچه كه خداوند در آن براى بنده‌اش اراده فرموده ( يعنى عزّت و جاه و نيل به نجات ، و سعادتمندى در دنيا و بعد از مرگ ) آگاهى يافتم ، به جستجو پرداختم ديدم كه كتاب « المصباح الكبير » نوشتهء جدّ مادرىام ابو جعفر محمّد بن حسن طوسى - رحمه اللَّه - بخش عمده‌اى از اعمال عبادى را در بر دارد . بعد از آن بر مطالب مكمّل و مهمّى دست يافتم كه مىتوانست مطلوب كسانى باشد كه دوستدار رسيدن به منتهاى مقامات بوده و به كم بسنده

--> ( 1 ) يعنى ايمنى بخش از خطرات نفس و هوا و هوس و شيطانهاى انسى و جنّى ، و بطور كلّى هر آنچه كه انسان را از خدا غافل نموده و به خود مشغول مىسازد .