حقيقتا در بيشتر آيات و روايات محتمل است . بدين ترتيب ، اگر قابليّت پذيرش الطاف الهى را داشته و يا حدّاقل منصف باشى ، با اين دليل روشن مىشود كه به واسطه اعمال بندگان غير معصوم ، دليل رسا و عذر شكن از سوى خداوند ربّ العالمين براى مردم كفايت نمىكند ، و اين عملكردها در امور دنيا و حفظ دين براى آنان كافى نخواهد بود . لذا ناچار بايد پيشوايى وجود داشته باشد كه خداوند - جلّ جلاله - به لطف و مهر خويش عهده‌دار پيراستن گزينش و تأديب باطن و تكميل صفات او بوده ، و از وراى حركات و سكنات و اعمال وى با عنايات معنوى و ظاهرىاش اعمال او را امداد ، و با هداياى يارىگرش آنها را بپايد ، چنان كه مراقب تدبير پيامبران و فرستادگان و نيز ملائكه و مقرّبانى كه گسيل مىدارد ، مىباشد . و اين مطلب خردمندان پوشيده نيست . به علاوه ، آن پيشوا به ناچار بايد حجّت خداوندى كه فرمانرواى روز حساب است ، باشد و گفتار و كردارش الگوى ديگران گردد ، به گونه‌اى كه احتمال اختلاف تأويل و توجيه در آنها راه نداشته ، و از مقصود واقعى خداوند - جلّ جلاله - از آيات و روايات پرده بردارد . سبب تأليف كتاب از عنايتهاى خداوند - جلّ جلاله - كه از سرچشمهء عنايت ، و در آينهء جود مهربانيها و بزرگواريهاى ربّانى او به من ارزانى شد ، پى بردم كه خداوند چگونه مرا پديد آورد و پروراند و در كشتيهاى نجات بر پشت پدران حمل نموده و در شكم مادران به وديعه گذاشت ، و از رخدادهايى كه موجب هلاكت امم گذشته بود ، سالم نگاه داشته و به معرفت خويش رهنمونم شد ، و دانستم كه پروردگارم به هر چيز بگويد : موجود شو ، موجود مىشود ، و به وسيلهء او - جلّ جلاله - به مرادش از آيه شريفه كه مىفرمايد :