و بيرون آمدن از تحت فرمانش كافى بود . » « 1 » اينك حال ما كه گرفتاريهاى ديگرى را بر اين مصائب افزوده‌ايم ، چگونه خواهد بود ، به گونه‌اى كه توكّلمان بر حول و قوّه و نيروى خود و بر اموال و آرزوهايى دست نايافتنى از آرامشمان به خداوند - جلّ جلاله - كه مالك همهء بخششهاست ، قوىتر است ، و نيز اطمينان قلبىمان به نويدهاى بندگان از اطمينانمان به نويد خداوند پادشاه آخرت قوىتر است ، و بيم و هراسمان از وعدهء كيفر مردمان از وعدهء عذاب خداوند پادشاه شبها و روزها بر ما سخت‌تر است ، و دوستى با يك ديگر شيرين‌تر و قوىتر از دوستىمان با خداوند يا دوستى خداوند - جلّ جلاله - با ما است ، و نزديكى به يك ديگر براى ما مهم‌ّتر از نزديكى جستن به درگاه خداوند - جلّ جلاله - يا قرب او به ما است ، و روى آوردن به يك ديگر از اقبال و توجّه بر خداوند - جلّ جلاله - يا طلب توجّه او بر ما كامل‌تر است ، و مدح همديگر در نفوسمان مؤثّرتر از مدح و ستايش او - جلّ جلاله - يا طلب مدح و ثناى او براى ما مىباشد ، و نكوهش همديگر در نزد ما سخت‌تر از سرزنش خداوند - جلّ جلاله - براى ماست ، يا نكوهش برخى از دشمنان او - جلّ جلاله - براى ما مىباشد ؛ زيرا ما گاهى با برخى از كافرانى كه خدا را نكوهش مىكنند مصاحبت مىكنيم ، و انسمان به مصاحبت با كسى كه در حقّ ما اعمال نيكى را انجام مىدهد بيشتر از مصاحبت با كسى است كه در حقّ خداوند - جلّ جلاله - چنين مىكند ، و انسمان به يك ديگر از انس به جلال و حضور خدا براى ما كامل‌تر است . و نيكوكارى ما به يك ديگر در دلمان از احسان خداوندى كه از اندك شكر نعمت او ناتوانيم بزرگتر است ، و درخواست حوايج ديگران از ما و انجام دادن آنها براى بندگان براى ما آسانتر از بجا آوردن واجبات يا مستحبّات يا پيروى از خواستهء خداست . و به ديگر بيماريهاى عقلى كه مضمون اين كتاب مجال آن را ندارد ، مبتلا هستيم ، در حالى كه كتاب خداوند - جلّ جلاله - نسبت به پيروان آيين مبين اسلام چنين مطالبى را نمىپسندد ، و مىفرمايد :

--> ( 1 ) نهج البلاغه ، خطبه 160 ( با تفاوت در الفاظ )