به خاطر عادت و از روى طبع آنها را بجا مىگذارند تا مردم ، فرزندان و وارثانشان را در ذلّت احتياج و بيچارگى نبينند ، و كسى به آنان شماتت نكند ، يا براى انديشه‌هايى غير اين كه مقصود از آن عبادت مالك روز معاد نيست ؛ در اين صورت پيش از وفات و بيرون آمدن جانشان ، خود آن اموال را در صدقات و امورى كه آنها را به خدا نزديك مىكند هزينه مىكنند ، و خويشتن را بر تحصيل صفات كمال وادار مىكنند ، و به اين بسنده نمىكنند كه اموالشان بعد از آنها بدون نيّت قربت ضايع شود . امور مورد نياز در حال مرگ و بعد از آن در اينجا ، ذكر امور مربوط به اصلاح حال خود و وصيّت در بارهء وارثان و افراد تحت تكفّل به پايان مىرسد ، باقى مىماند امور مهمّى كه بنده هنگام مرگ و بعد از فوت بدان نياز پيدا مىكند . از آن جمله عهد و پيمانى است كه ميّت بدان نيازمند است ، و ما ابتدا آن را ذكر مىكنيم ، زيرا عمل به آن نياز به صرف وقت دارد كه شهود را گرد آورد تا براى او شهادت دهند . در روايتى از امام صادق عليه السّلام از پدران بزرگوارش آمده كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : « نيكو وصيّت نكردن در هنگام مرگ ، نقص در عقل ، و كاستى در جوانمردى انسان محسوب مىشود . » عرض كردند : اى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله ، وصيّت كردن چگونه است ؟ فرمود : « هنگامى كه مرگ انسان فرا مىرسد و مردم به گرد او جمع مىشوند ، بگويد : « اللّهمّ ، فاطر السّماوات و الأرض ، عالم الغيب و الشّهادة ، الرّحمن الرّحيم ، إنّى أعهد إليك في دار الدّنيا أنّى أشهد أن لا إله إلّا أنت وحدك لا شريك لك ، و أنّ محمّدا صلّى اللَّه عليه و آله عبدك و رسولك ، و أنّ السّاعة آتية لا ريب فيها ، و أنّك تبعث من في القبور ، و أنّ الحساب حقّ ، و أنّ الجنّة حقّ ، و ما وعد اللَّه فيها من النّعيم من المأكول و المشرب [ يا : من المآكل و المشارب ] و النّكاح حقّ ، و أنّ النّار حقّ ، و أنّ الإيمان حقّ ، و أنّ الدّين كما وصفت ، و أنّ الإسلام كما شرعت ، و أنّ القول كما قلت ، و أنّ القرآن كما أنزلت ، و أنّك أنت اللَّه الحقّ المبين .