و نيز آيا نشنيده‌اى كه مولايمان زين العابدين علىّ بن الحسين - صلوات اللَّه عليهما - وقتى شروع به طهارت نماز مىكرد ، صورتش زرد شده ، و بيم و هراس از مقام والاى پروردگار بر چهره‌اش نمايان مىشد . پس آيا در ترازو و سنجش عقل جايز است كه حضرتش عليه السّلام با آنكه سالم و معصوم [ از گناهان و عيوب و اشتباهات ] بوده بهراسد ، و تو در حالى كه بيمار دل هستى ايمن باشى ؟ مسلّما هر كس كه مىخواهد براى گفتگوى خصوصى در محضر پادشاهى وارد شود ، با اصلاح هر چيز كه ممكن است نگاه پادشاه بر آن بيافتد ، و با هر چيز كه موجب قرب بيشتر در نزد او مىگردد ، خود را آماده و مهيّا مىنمايد . و بدين گونه معلوم است كه نظر پاك و مقدّس خداوند - جلّ جلاله - متوجّه طهارت قلب از گناهان ، و پاكيزگى اعضا و جوارح از زخمهاى گناهان است . و ديگر اينكه : اگر بنده به تطهير دل و اعضا و جوارح از چركهايى كه در اثر به كار زدن آنها در غير هدفى كه براى آن آفريده شده ، ( يعنى عبادت و پرستش خداوند ) اهتمام ورزد ، يعنى از خداوند مالك رحمت طلب عفو و گذشت كند ، يا با نيّت صادق ، خالصانه توبه كند ، همين اهتمام‌ورزيدن به امر مهم‌ّتر ، لطف و كمكى از ناحيه پروردگار به او محسوب مىشود ، و در نتيجه او را بهتر به تطهير كامل اعضا و جوارح با آب مىكشاند ، و وقتى بعد از پاك نمودن آنها از گناهان ، آنها را با آب نيز تطهير نمود ، نسبت به اينكه با سلامتى از گناه در محضر مناجات پروردگار وارد شود ، و نسيم عطر و بوى خوش آن مقام را استشمام نمايد ، نزديكتر خواهد بود .