و گزندى به او برساند . 7 - از نشستن در مكانهايى كه موجب آزار و اذيّت مردم است ، اجتناب كند . 8 - در آب جارى يا آب راكد ، بول و غايط نكند ، البتّه كراهت دوّمى شديدتر است . و اگر آب راكد كمتر از مقدار كرّ باشد ، بول و غايط كردن آن را آلوده و نجس مىكند . 9 - در حال اشتغال به قضاى حاجت ، نخورد و نياشامد . 10 - در اين حالت ، مسواك نزند . 11 - سخن نگويد ، مگر به ياد خداوند - جلّ جلاله - و يا اينكه ناچار از سخن گفتن باشد . 12 - هنگامى كه از قضاى حاجت خويش فراغت پيدا كرد ، استنجا نموده و جاى بول و غايط را با آب شستشو دهد . و اگر براى شستن غايط آب پيدا نشد ، جاى آن را با سه سنگ پاكيزه يا هر چيز ديگرى كه شرع مقدّس جانشين آن قرار داده ، پاك كند . و اگر عين غايط پيش از استعمال سه سنگ و چيز ديگر بر طرف شده باشد ، بايد آن سه را استعمال كند . و اگر عين نجاست با سه سنگ بر طرف نشود ، بايد بيش از سه عدد سنگ استعمال كند تا اينكه عين غايط بر طرف شود . البتّه حتّى در صورت وجود آب نيز جايز است در رفع غايط به سنگ بسنده كند ، به همان صورتى كه ذكر كرديم ، ولى اگر بين سنگ و آب جمع كند ، افضل و بهتر خواهد بود . 13 - وقتى از تطهير محلّ غايط فارغ شد ، استبراء كند ، يعنى سه بار به آرامى از مخرج تا بيخ آلت تناسلى را دست كشد ، سپس سه بار از بيخ آلت تا سر آن دست كشد « 1 » ، سپس آن را شستشو دهد . و در شستن مخرج بول ، در حالت دسترسى به آب ، غير از آب كفايت نمىكند . و حكم زن در شستن غايط با آب ، همانند مرد است ، و امّا در بول نيازى به

--> ( 1 ) و نيز سه بار سر آلت را فشار دهد . ظاهرا عبارتى كه ذكر شد از متن افتاده است .