كن ، و زبونى خويش را بشناس ، و در تدبير امور خود تأمّل كن ، و بكوش كه مولايت تو را از اسارت بندگى رها ساخته ، و از فرومايگى اين امور پست بيرون آورد . دست به دامن او شو و به او توسّل بجوى كه تو را از اين بردگى اسارت بار آزاد ساخته و از آزادگان قرار داده و اهليّت سكونت در بهشتى را كه سراى آرامش و محلّ آسودگى است ، به تو ارزانى دارد ، و بدين وسيله تو را از اين كار پست و اشتغال به شستن كثافتها و محلّ خروج پليديها بالا برده ، و اين جسد سخيف و دون را ويران ساخته ، و بر بنيادى و الا و پاكيزه از اين پليديها آباد كند ، به گونه‌اى كه براى سكونت در خانه‌اى كه خوشيهايش دايمى و جاودانى است ، صلاحيّت پيدا كنى ، كه اين دست به دامن شدن و توسّل جستن تنها در دنيا ميسّر است ، پس اگر به چيز پست و دون بسنده نمايى ، زيانكار خواهى بود و گناه از خودت مىباشد و مصيبت و گرفتارى به خودت برمىگردد . احكام و آداب ظاهرى بنده‌اى كه در دار فنا به اين امور مبتلاست ، هنگام ورود به توالت نيازمند است كه پيش از داخل شدن امورى را بداند ، تا كارها و گفتارش بر مبناى شناخت و آگاهى باشد . از جملهء آن امور كه در روايات آمده است ، اين است : 1 - در حال اختيار و توانايى ، اگر سرش باز باشد ، پيش از وارد شدن آن را بپوشاند . 2 - جاى نشستن او از نگاه ديگران به عورتش مصون و محفوظ باشد . 3 - وقتى خواست براى اين منظور بنشيند ، رو و پشت به قبله نباشد . 4 - رو به سمتى كه باد مىوزد بول ننمايد ، زيرا امكان دارد كه باد آن را به سوى او برگرداند . 5 - رو به آفتاب و ماه نباشد . 6 - در سوراخهاى حيوانات بول نكند ، زيرا امكان دارد چيزى از آنجا خارج شده