شمس الدين محمد بن محمود آملي
225
نفائس الفنون في عرائس العيون ( فارسى )
و اولياء را بخواب بيند . تعبير مجمل آنست كه اگر او را در حالتى نيكو و با جمال و شكل پسنديده بيند دلالت كند بر نيكوئى حال بيننده و يافتن شرف و جاه و اگر ترش روى و خشمناك بيند بر خلاف اين باشد و معلوم بايد كرد كه حال آن نبى يا ولى در حال حيات چگونه بوده او را نيز همان رنج رسد و عاقبت كار او نيكو شود و بر خصمان ظفر يابد . اگر محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلّم و سلم بخواب بيند در لباس نيكو و جمال خوب و خوش حالى اگر در رنجى بود خلاص يابد و اگر درويش باشد توانگر گردد و در آن زمين خصب و فراخى نعمت بديد آيد و حج كند ، و اگر متغير اللون و دلتنگ و رنجور بيند در آنولايت در دين و شريعت ضعفى بديد آيد و ديدن او فى الجمله دليل رحمت و راحت بود : عاجلا و آجلا لقوله تعالى « وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ و قال عليه السّلام من رآنى فقد رآنى فان الشيطان لا يتخيل بى » . و ديدن اصحاب و اوليآ و بزرگان دين خير و بركت باشد و راه يافتن در دين و شريعت . اگر پادشاه را بخواب بيند كه در محلى يا سرائى ميآيد در آنموضع آفت و زيان رسد مگر جائى كه آمدن او آنجا غريب نباشد چه حينئذ پسنديده بود و دليل نعمت و دولت باشد . اگر پادشاه مرده را زنده بيند رسوم آن پادشاه در آنملك پديد گردد و اگر در پادشاه افزونى بيند ولايت ملك او زياده گردد و نقصان او بدين قياس و اگر بيند پادشاه بر خوان نشسته است و چيزى مىخورد و خوان از پيش او بر نداشتهاند دليل درازى عمر او بود . و اگر خود را با پادشاه بيند و اهل آن نباشد اگر بيمار بود اجلش نزديك رسيده باشد و اگر بيمار نبود از خويش و پيوند جدا ماند .