باب بيست و دوم در حسبت بر زولبياپزان ديگ زولبيا بايد از مس قرمز خوب باشد . نخست بايد در آن نخاله بسوزانند و پس از سرد شدن با بورهء سلق « 1 » بسايند . آنگاه دوباره روى آتش گذارند و اندكى عسل در آن بريزند تا بسوزد ، سپس با گرد سفال آن را جلا دهند ، بعد بشويند ، و در اين صورت از چرك و كثافت تميز مىشود و مىتوان آن را به كار برد . آرد زولبيا بايد بهترين آرد باشد تا موجب سفيدى زولبيا شود ، و بهترين روغن ، روغن كنجد است كه با آن بايد بپزند و از روغن كاجيره كه شيرين است و آن را « دهن » مىخوانند بپرهيزند . پيش از پختن زولبيا بايد خمير آن عمل آمده باشد ، و نشانهء آن اين است كه از روغن كنجد بالا مىآيد ، اما خمير فطير در ته ديگ مىماند ، و نيز خمير عمل آمده به صورت پاره‌هاى

--> ( 1 ) در متن به ورق السلق آمده ، به ورق معرب بوره است كه در فرانسوى Borax گفته‌اند ، ملح آبدار برات سديم است . بورهء طبيعى مزهء گس دارد و آن را ملح‌الصناعه نيز گويند ( فرهنگ فارسى دكتر معين ) .