فصل اول اندر احوال مردم و گردش « 1 » روزگار و مدح خداوند عالم خلد الله ملكه 1 - ايزد تعالى در هر « 2 » عصرى و روزگارى يكى را از ميان خلق برگزيند و او را بهترهاى پادشاهانه و ستوده آراسته گرداند و مصالح جهان و آرام بندگان را به دو بازبندد و در فساد و آشوب و فتنه را به دو بسته گرداند و هيبت و حشمت او اندر دلها و چشم خلايق بگستراند تا مردم اندر عدل او روزگار مىگذارند و آمن همى باشند و بقاى دولت همى خواهند . 2 - و چون و العياذ باللّه از بندگان عصيانى و استخفافى بر شريعت و يا تقصيرى اندر طاعت و فرمانهاى حق تعالى [ 5 b ] پديدار آيد و « 3 » خواهد كه بديشان عقوبتى رساند و پاداش كردار ايشان ايشان را بچشاند - خداى عز و جل ما را چنين روزگار منماياد و از چنين مدبرى دور داراد - هر آينه شومى آن عصيان و خشم و خذلان حق تعالى در آن مردمان اندر رسد ، پادشاهى نيك از ميان برود و شمشيرهاى مختلف كشيده شود و خونها ريخته آيد و هركه را دست قوىتر هرچه خواهد مىكند تا آن گناه‌كاران همه اندر ميان آن فتنه‌ها و خون‌ريزش

--> ( 1 ) - و كردش N - : P ( 2 ) - هر P : همه N - : C ( 3 ) - و N - : PC