فصل بيست و نهم اندر ترتيب مجلس بار عام و شرايط آن 1 - اندر هفته‌اى كه نشاط انسى افتد يك روز يا دو روز بارعام بايد داد تا هركه عادت رفته است درآيند و كسى را بازندارند ، و ايشان را آگاه كرده باشند كه روز آمدن « 1 » ايشان است و روزهايى كه جاى خواص باشد آن قوم دانند كه جاى ايشان نيست ، خود نيايند تا بدان حاجت نيوفتد كه يكى را بار دهند و يكى را بازگردانند . و اين قوم كه مجلس خاص را شايند بايد كه همه معدود باشند و هم معلوم باشد كه ايشان كىاند . و شرط چنان بود كه هر يكى از ايشان چون درآيد جز با يكى غلام نيايد « 2 » و اين‌كه هركسى صراحى و ساقى خويش مىآرند روا نيست و هرگز عادت نبوده است و سخت ناپسنديده است چه به همه روزگار خوردنى و نقل و بار عام از سراى ملوك بخانهء خويش بردندى نه از خانه‌هاى خويش بمجلس ملوك از بهر آن‌كه سلطان كدخداى جهان باشد و جهانيان همه عيال وىاند ، واجب نكند كه از خانهء آن كس كه عيال وى باشد « 3 » و نان‌خوارهء وى بار عام و خوردنى بمجلس وى برند چه كدخدايى او بايد كه از آن همهء بزرگان بيشتر و بهتر و نيكوتر و پاكيزه‌تر باشد و اگر از بهر آن

--> ( 1 ) - كه روز آمدن N - : PC ( 2 ) - نيايد PC : نباشند N ( 3 ) - + و نان‌خواره N