رستم با ايشان نيست و در حملهء حيدرى راجى كرمانى نيز شواهدى دارد . در اين منظومه يك بار امام مدّتها قبل از زمان زاده شدن خود بر ديوى سهمگين روى مىنمايند و دو دست او را مىبندند و آن ديو كه به اشارت پيامبران منتظر تولّد كسى است كه دستهاى او را بسته ، هزاران سال بعد نزد رسول اكرم ( ص ) مىآيد و ايشان او را پيش على ( ع ) مىفرستند . « 1 » بار ديگر هم امام به هيئت سوارى پيلتن بر سلمان فارسى - آن‌گاه كه از آيين زرتشت دل كنده بود - ظاهر مىشوند و شيرى را كه بر جامه‌هاى او خفته است ، مىكشند ( رك : همان ، ج 1 / ص 92 - 94 / ب 901 - 973 ) . سلمان تاريخ اين واقعه را سيصد سال پيش از زمان نقل آن مىداند . ( رك : همان ، ج 1 / ص 94 / ب 969 ) در قالب داستان ( اعمّ از اساطيرى ، حماسى ، افسانه‌اى و عاميانه ) زمان موجود و جارى غير از زمان خطّى ، تاريخى و گذرندهء جهان پيرامونى ماست « 2 » و دقيقا بر پايهء همين ويژگى و منطق داستانى است كه انسان ، هم در روزگار باستان و هم در ادوار متأخّرتر خواست و پسندهاى خويش را بىهيچ مانع و دغدغه‌اى در داستانهايش گنجانده و آرزوهاى دست نيافته خويش را در آنجا محقّق ساخته است ، لذا شخصيّت مورد علاقهء او عمر بسيار دراز دارد ، فاصله‌هاى دور را در كوتاه‌ترين مدّت مىپيمايد ، با ديگر كسان محبوب او معاصر مىشود ، مىتواند سالها پيش از زادن و حتّى مرگ خود وجود داشته و زنده باشد و . . . زيرا فقط در اينجاست كه آدمى مقهور زمان و مكان نيست و به دلخواه و با يارى قوّهء خيال در آن تصرّف مىكند ( شكستن زمان و مكان ) . در كنار اين زمان‌شكنى داستانى ، هم‌روزگارى امام على ( ع ) با رستم و سليمان ( ع ) يا به عبارت ديگر ، تقدّم خلقت و حضور حضرت على ( ع ) بر زمان اصلى / تاريخى ولادت ايشان مىتواند بازتابى از تفكّر حقيقت محمّديه ( از آراى

--> ( 1 ) . رك : حملهء حيدرى ، ج 1 / ص 81 - 82 / ب 620 - 719 . ( 2 ) . براى اين ويژگى در داستانهاى ايرانى ، رك : درآمدى بر انديشه و هنر فردوسى ، سعيد حميديان ، صص 15 - 19 .