بها ليل غر من ذؤابة فارس * اذا انتسبوا لا من عرينة او عكل همو راضة الدنيا و سادة اهلها * اذا افتخروا لا راضة الشاة و الابل محلهم عال على السبعة العلى * و عالمهم موف على العالم الكلى اذا انت رتبت الملوك وجدتهم * هم الاسم و الباقون من حيز الفعل مساميح عند العسر و اليسر لا تنى * مراجلهم فى كل احوالهم تغلى و لم يغلقوا ابوابهم دون ضيفهم * و لا شتموا خدامهم ساعة الاكل و لا شددوا دون العفاة حجابهم * و قالوا لباغى الخير نحن على شغل . ابو سعيد رستمى . معاصر صاحب بن عباد . اسفرائين من كور نيسابور مخصوصة باخراج الافراد كانو شروان الذى افتخر به النبى صلى اللّه عليه و سلم فقال ولدت فى زمن الملك العادل فهو افضل ملوك العجم و اعدلهم بالاجماع و ان كانت لاردشير فضيلة السبق و مسقط رأس انوشروان مشهور باسفرائين . ثعالبى . در يتيمة الدهر . غنينا بالطبول عن الطلول * و عن عيش الغدائر و الذميل فلست بتارك ايوان كسرى * لتوضح او لحومل فالدخول و ضب بالفلا ساع و ذئب * بها يعوى و ليث وسط غيل اذا ذبحوا فذلك يوم عيد * و ان نحروا ففى عرس جليل يسلون السيوف برأس ضب * هراشا بالغداة و بالاصيل باية رتبة قدمتموها * على ذى الاصل و الشرف الاصيل . لشاعر من الشعوبيه - رواها بديع الزمان . سپه دارد از پيل و ببر و پلنگ * همه پوشش از آهن و دل ز سنگ غريوى كز ايشان برآيد بجنگ * به درد دل شير و مغز پلنگ بكوهى بود ديدبانش مكين * كه سر بركشيده بچرخ برين پس آن دگر كوه كوه دگر * يكايك بگردون برآورده سر تراشيده از دامنه تا به تيغ * هميشه پر از برف و باران و ميغ وز آن پس يكى بيشه باشد فراخ * زمين پر ز مرغ و هوا پر ز شاخ پر از كاج و آزاد و شمشاد و سرو * زمين پر ز سبزه هوا پر تذرو ز بس شاخه بر شاخه پيوسته تنگ * نبينى ز خورشيد تابنده رنگ نه پايان او آشكارا نه راه * بچشمت در آن بيشه رويد گياه پس او زمين است و رود است و آب * بهشتى كه گيتى نديده بخواب