عَذرا - ( نجومى ) نام ديگر سنبله است كه يكى از صور كواكب است ، اين صورت شامل 28 ستارهء داخل صورت و شش ستارهء خارج صورت است و اصل آن به صورت زنى بود كه سر آن بسوى جنوب صرفه است و جلو آن عينا جلوى زبانين است يعنى دو ستارهء كه بر دو كفه ميزان است . ( از صور كواكب عذراء بفتح عين ) عذارَى - ( اصطلاح نجومى ) و پنج ستارهء را گويند كه واقع بر كتف كلب اكبر و دنب و ران آن بود . ( عذارا بضم عين ) عَرابا - ( اصطلاحات گاه‌شمارى ) آخرين روز از هفتهء عيد مظال بود و بيست و يكم ماه تشرى و حجى بود از حجهاى جهودان . ( عرابا بفتح عين ) از التفهيم ص 245 عَرش - ( اصطلاح عرفانى ) عرش محل استقرار اسماء مقيد الهى است و آسمان را عرش گويند و فلك الافلاك را نيز عرش گويند و نفس كليه را كه محيط است بر اشياء بروجه تفصيل عرش كريم و لوح قدر و لوح محفوظ و كتاب مبين و و رقاء و زمرد و ياقوت حمراء نامند . در قرآن كريم آمده است : رَفِيعُ الدَّرَجاتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ . اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ . عَرشِ جِسمانى - ( اصطلاح عرفانى ) مراد فلك اعلى است . ( از مجموعه دوم مصنفات ص 164 ) . عَرشِ عَقلى - ( اصطلاح عرفانى ) مراد عقل اول است ( از مجموعه دوم مصنفات ص 164 ) . عَرشِ نَفسى - ( اصطلاح فلسفى ) مراد نفس فلك اول است و العرش ثلاثة العرش العقلى و هو العقل الاول و العرش النفسى و هو نفس فلك الاول و لا يخفى انهما نوران فائضان من نور الانوار المقدس و العرش الجسمانى و هو الفلك الاعلى ( مجموعه دوم مصنفات 146 ) . و بالاخره جسم محيط بعالم را كه فلك الافلاك باشد عرش ميگويند و فلك ثوابت را كرسى نامند . عَرصَةُ القَد - ( اصطلاح فلسفى و كلامى ) مراد از اين اصطلاح عالم عقلى است ( از مجموعهء دوم مصنفات ص 259 ) . عَرَض - ( اصطلاح فلسفى و فقهى ) عرض عبارت از موجودى بوده كه وجود آن فى نفسه عين وجودش براى غير و در غير باشد و گفته شده است كه « العرض هو موجود فى شىء غير متقوم به لا كجزء منه و لا يصح قوامه دون ما هو فيه » مانند بياض و سواد و غيره كه وجود انها فى نفسه عين وجود آنها است براى غير و در غير خود . و يا چيزى است كه حال در غير و شايع در آن باشد و يا ماهيتى است . كه وجودش فى نفسه عبارت از وجودش در موضوع باشد شيخ الرئيس گويد : عرض آن بود كه هستى وى اندر چيزى ديگر ايستاده بود كه آن چيز بىوى هستيش خود تمام بود ( دانشنامه - الهيات ص 9 ) و بالاخره عرض موجودى است كه هر گاه در خارج موجود شود ناچار وجودش در موضوعى از موضوعات خواهد