از تكبير اول شهادتين و صلاة بر نبى بعد از تكبير دوم و بعد از تكبير سوم دعا بر مؤمنين و مؤمنات و بعد از تكبير چهارم دعا بر مؤمن مكلف و بالجمله نماز ميت بعد از تكبيرة الاحرام مشتمل بر چهار تكبير است و اجزاء واجبهء آن هفت است نيت ، قيام ، تكبيرات اربع و تكبيرة الاحرام و در آن هيچ نوع طهارتى شرط نيست ( از شرح لمعه ج 1 ص 34 - الفقه على . . . ص 401 عروه 147 ) . و يحب الصلاة على كل من بلغ ممن له حكم الاسلام و واجبها القيام و استقبال المصلى القبلة و جعل رأس الميت الى يمين المصلى مستعليا و النية مقارنة متقربا للتكبير و تكبيرات خمس احديها تكبيرة الاحرام يتشهد الشهادتين عقيب الاولى و يصلى على النبى و إله عقيب الثانى و يدعو للمؤمنين و المؤمنات عقيب الثالثة و يدعوا للميت عقيب الرابعة و لا يشترط فيها الطهارة من الحدث و لا التسليم . . ( از شرح لمعه ج 1 ص 34 - 35 ) رجوع به نماز ميت شود . صَلاةِ نافِله - ( اصطلاح فقهى ) نمازهاى مستحبى بسيارند و به حكم « الصلاة خير موضوع » هر اندازه توانند مىتوانند بخوانند و افضل همان رواتب يوميه است و نمازهاى زيارت و تحيت است . صَلاةِ نيابَت - نماز استيجارى است كه به نيابت از غير يعنى ميت خوانند . صَلاة نَذر - رجوع به نماز نذر شود . صَلَواتِ واجِبَه - ( اصطلاح فقهى ) نمازهاى واجبه عبارتند از 1 نمازهاى يوميه 2 نماز جمعه با شرائط 3 نماز عيدين با شرائط 4 نماز اموات 5 نماز طواف براى حاج 6 نمازهاى ملزم به نذر و عهد و قسم . ( از عروة ص 194 - شرح لمعه ج 1 ص 42 ) صَلاةِ وُسطى - ( اصطلاح فقهى ) ظاهرا نماز ظهر باشد كه نماز ميانه است كه ما بين نماز ليل و عشا است است برخى نماز صبح را دانند كه بين دو نماز روز و دو نماز شب است ابو حنيفه نماز عصر را داند « حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى » ( از كشاف ص 950 ) صَلاةِ وَصيَّة - ( اصطلاح فقهى ) يكى از نمازهاى مستحبه است كه بين مغرب و عشا خوانند دو ركعت است در ركعت اول بعد از حمد 12 مرتبه سورهء اذا زلزلة و در ركعت دوم بعد از حمد 15 مرتبه سوره توحيد خوانده شود ( از عروة ص 159 ، 369 ) صَلاةِ يَومُ الغَدير - ( اصطلاح فقهى ) اين نماز را در 18 ذى الحجة خوانند و دو ركعت باشد كه در هر ركعتى بعد از حمد ده مرتبه سورهء توحيد و ده مرتبه آية الكرسى و ده مرتبه سوره قدر را خوانند . صِلَه - اداء مال باشد بدون مقابلت بعوض و حروف زوائد را اديبان حروف صله گويند و جملهء خبريهء كه بعد از موصولات واقع شوند ، صله گويند و صله بايد مشتمل باشد بر ضميرى كه بموصول برگردد . و در افراد و تثنيه و جمع مطابق با موصول باشد و در صله « من » جائز است رعايت لفظ شود و معنى مانند « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا . . الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ . الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ فَمِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى بَطْنِهِ » .