( با هاء مخفى ) نيز بسيار و صورت « جه » و « جى » احيانا ديده مىشود . ما در طبع كتاب عموما آنها را برسم كنونى « كه » و « چه » نوشته‌ايم . حرف گ فارسى به صورت ك ( بىسركش ) نوشته شده است مانند : « بزرگى » و « بزرگتر » و « مكر » و « كرد » ، و ما آن را براى سهولت قراءت و دفع اشتباه به صورت « گ » ثبت كرده‌ايم جز در بعض موارد مانند افكندن كه تلفظ كنونى را رعايت نموده‌ايم . 17 - در صيغه‌هاى افعال مسبوق بادات استمرار ، « همى » يا « مى » اغلب از ما بعد جدا كتابت شده مانند : « همىدارد » و « همىگردد و « همىتابد » و « همىبيند » و « مىبينيم » و « مىرسد » و « مىافتد » و « برمىخيزد » و ما نيز در طبع اغلب همين صورت را ضبط كرده‌ايم . 18 - « نه » ادات نفى گاه با املاى قديم يعنى « نى » نوشته شده ، مانند : « نى مشفّ » و « نى چون قوّت يك عضو » و « نى از جنس اوست » ، و ما صورت متن اين نسخه را نگاه داشته‌ايم و روشن است كه در اين صورت ادات مذكور همواره از ما بعد جدا نوشته شده و ظاهرا از تأثير همين رسم الخط است كه در بسيارى از مواضع ، « نه » شكل ديگر اين كلمه نيز جدا از ما بعد كتابت شده ، مانند : « نه‌بيند » و « نه‌بينند » و « نه‌بينى » و ما اين رسم الخط را نيز در طبع حفظ كرده‌ايم . 19 - هاء غير ملفوظ ( مخفى ) كلمات « كه » و « چه » در اتصال بكلمهء ما قبل غالبا حذف و كلمات « آنكه » و « آنچه » و « چنان كه » و « هر چه » عموما به صورت « آنك » و « آنچ » و « چنانك » و « هرج » . . . نوشته شده و ما عين صورت موجود در اين نسخه را در طبع حفظ كرده‌ايم .