ازيشان منشعب شده است او را حيوان كامل خوانند و هر چه كم دارد ناقص بود چنان كه مور كه چشم ندارد و مارى كه گوش ندارد و او را ماركر خوانند . . . » نظامى عروضى سمرقندى چهار مقاله ( چاپ ليدن 1327 هجرى ) ص 8 . ص 7 س 7 ( و نيز ص 20 س 7 ) - « مشاشيست » ، مشاشة كثمامة سر استخوان نرم كه توان خائيد آن را ( منتهى الارب ) . ص 7 س 9 - « فراشه » ، پروانهء چراغ است . براى نظير قول مؤلف دربارهء فراشه ، رش : ترجمهء عجائب المخلوقات زكريا بن محمد قزوينى ( طبع لكهنو ) ص 576 . ص 7 س 9 - « افكند » ، صحيح « افگند » است ولى در عصر ما عموما « افكند » گويند ( نيز رش : ص 23 س 1 و ص 24 س 5 و ص 47 س 6 و ص 50 س 4 و 5 همين كتاب ) . ص 8 س 3 ( و نيز ص 27 س 1 و س 3 و س 5 ) - « زيرين » ، دندان‌هاى پيش زبرين ( دندانهاى فك اعلى ) در حيوانات شاخ‌دار كسر دارد يا وجود ندارد نه دندانهاى پيش زيرين ( از افادات جناب آقاى دكتر مهدى آذر استاد دانشگاه تهران ) ، نيز رش : طبيعيّات شفاء ص 470 س 24 - 25 . پس نسخه‌ها عموما در اين موضع فاسدند و صواب دندانهاى پيش زبرين است . ص 8 س 7 - « نكهت » ، بالفتح بوى دهان ( منتهى الارب ) بوى خوش ، اين معنى مخصوص فارسى است ( فرهنگ نظام سيد محمد على داعى الاسلام ) . اينجا ظاهرا بمعنى دم و نفس و « هه » است . در صفحهء 30