دارد . حدّ ميان فلسفهء طبيعت و طبيعيّات بمعنى اصطلاحى جديد ( فيزيك ) بعد از دكارت فيلسوف و طبيعىدان و عالم رياضى فرانسوى ( 1596 - 1650 م ) در قرن هجدهم برقرار شده است . براى اطلاع بيشتر از مباحث علم طبيعى در عصر مؤلّف قراضهء طبيعيّات ، رش : خوارزمى ، مفاتيح العلوم ص 79 - 80 ؛ رسائل اخوان الصّفا ج 1 ص 202 و ما بعد آن ، ج 3 ص 400 و ما بعد آن ، ج 4 ص 7 و 37 و 50 و 174 ؛ ابن سينا ، علم طبيعى ( يا علم طبيعيّات ) دانشنامهء علائى ( چاپ آقاى سيد محمد مشكاة در سلسلهء انتشارات انجمن آثار ملى شمارهء 13 ) ؛ ابن سينا ، رسالة فى اقسام العلوم العقلية ( در تسع رسائل طبع قسطنطينيه 1298 هجرى ) ص 72 - 75 ؛ ابن سينا ، مدخل منطق كتاب الشفاء ( طبع قاهره 1371 هجرى ) ص 12 - 14 ؛ ابن سينا ، منطق كتاب حكمة المشرقيّين ( چاپ قاهره 1328 هجرى ) ص 5 - 6 . ص 5 س 2 - « مصادرات » ، « آنچه متعلم بدون معارضه و مقاومت بپذيرد آن را على الاطلاق اصل موضوع خوانند و آنچه را بمسامحه قبول كند و در نفس وى خلافى نسبت به آن باشد آن را مصادره گويند . » كتاب النجاة ( چاپ مصر 1357 هجرى ) ص 72 و گواشن ، لغت‌نامهء زبان فلسفى ابن سينا ( پاريس 1938 م ) ص 177 . شيخ رئيس در علم منطق دانشنامهء علائى ( سلسلهء انتشارات انجمن آثار ملى شمارهء 12 ص 143 - 145 ) گويد : « مبادى و اصول اولين اندر علم برهانى چهاراند يكى حدّ . . . و و ديگر مقدمات اولى و جز اولى . . . و سوم اصل موضوع كه اصل علم بود و اندر وى شك بود و ليكن درستى وى بعلمى ديگر بود و اندرين علم بتقليد