شرم و حيا آن جامه كه زشتيت همى پوشاند * و ز راه خطا شدن برى گرداند چون شرم و حيا كه سد راه گنهست * از آتش دوزخت همى برهاند من كساه لحياء ثوبه لم ير الناس ( إلخ ) زشتى و معايب را شرم و حيا پنهان نمايد و آن كس كه با شرم است مردم زشتى و خطاى وى را نخواهند ديد ، چنان كه شرم و حيا جامه‌ايست كه اگر عيب و خطايى داشته باشيد آن را بپوشاند و از نظرها بدور خواهد داشت ، نيز كسانى كه شرم و حيا داشته باشند نزد مردم عزيز بوده و خداوند بزرگ از او راضى خواهد بود و به همان نسبت كه شرم دارد گناهانش نيز كوچك است زيرا مى هراسد از گناه بزرگ و مى ترسد رسوا گردد و گناهى بزرگ از او سر نخواهد زد و چون نزد مردم محبوب گردد از خطاها دور شود و خود را عزيزتر بين جماعت گرداند كه به همان اندازه نزد خداوند عزيز گشته و آتش دوزخ به دامانش سرايت نكند و خداوند او را كه شرم دارد از راه گناه باز گرداند . پس : جامه‌اى كه زشتى را پوشانده و هم از راه خطا نمودن باز مى گرداند شرم و حيا است كه سد مىكند راهى را كه در آن گناه باشد و نيز خداوندگار او را دوست داشته و آتش دوزخ را از او دور سازد .